راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٥٠ - فضيلت خشوع و معناى آن

او را كه باد به حركت در مى‌آورد.»«٩٢»

و نيز از امام صادق (ع) روايت است: «از امام علىّ بن الحسين (ع) درباره حالتى پرسيدند كه در نماز به او دست مى‌داد به طورى كه مدهوش بر زمين مى‌افتاد، و چون به هوش مى‌آمد و آن حال را به او مى‌گفتند، مى‌فرمود: پيوسته اين آيه را در دل تكرار مى‌كردم تا اين كه آن را از گوينده‌اى شنيدم كه تن من توان ديدار قدرت او را نداشت.»«٩٣» گفته شده كه: زبان امام (ع) در آن حال مانند درخت طور بود در آن هنگام كه گفت: إنّى أنا الله.

و نيز از امام صادق (ع) روايت است: «كسى كه در دلش بيم و اميد جمع شود، بهشت بر او واجب مى‌شود. چون نماز را به جا آوردى از ته دل رو به سوى خدا كن، زيرا هيچ بنده مؤمنى در نماز و دعايش از ته دل رو به سوى خداوند نمى‌كند. مگر آن كه خداوند با توجّه دادن دلهاى مؤمنان به او رو به سوى او مى‌كند، و با ايجاد دوستى ميان وى و آنان او را براى رسيدن به بهشت يارى و پشتيبانى مى‌فرمايد.»«٩٤»

و نيز به سند حسن از آن حضرت روايت است كه «هنگامى كه وارد نماز شدى لازم است بر تو خشوع و فروتنى كنى و توجّه خود را به نماز خويش معطوف دارى، چرا كه خداوند متعال فرموده است: الَّذِينَ هُمْ في صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ.»«٩٥»

در تفسير قول حقّ تعالى كه: يا يَحْيى‌ خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ«٩٦» گفته‌اند يعنى با جدّيت و تلاش، و مراد از آن فارغ بودن از همه اشتغالات و افكار به هنگام تلاوت آن است.

از امام رضا (ع) روايت شده كه امير مؤمنان (ع) مى‌فرمود: «خوشا به‌