راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٨٩ - فصل پوشيدن عورت

فصل: پوشيدن عورت‌

غزّالى مى‌گويد: امّا ستر عورت بايد بدانى كه معناى آن پوشيدن زشتيهاى بدن از ديد مردم است، زيرا آنچه مورد نظر خلق مى‌باشد ظاهر تن است، ليكن درباره زشتيهاى باطن و اسرار فضيحت‌بار درونى خود كه جز پروردگارت كسى ديگر از آنها آگاه نيست چه مى‌انديشى؟ آن رسواييها را به خاطر بياور، و از نفس خويش بخواه كه آنها را پوشيده بدارد، ليكن محقّق بدان كه هيچ چيزى از ديد پروردگارت پوشيده نيست، و تنها پشيمانى و حيا و ترس مى‌تواند كفّاره گناهانت باشد. و فايده به خاطر آوردن آنها اين است كه لشكريان ترس و حيا از كمينگاههاى خود برانگيخته مى‌شوند، و بدين سبب نفس تو زبون مى‌شود، و دلت فروتنى پيدا مى‌كند، و در برابر خداوند مانند بنده‌اى گنهكار، بدكردار و گريزان كه پشيمان شده و به سوى مولاى خود بازگشته و از شرم و ترس سر به زير انداخته است مى‌ايستى.

مى‌گويم: در مصباح الشّريعه آمده كه امام صادق (ع) فرموده است: زينت بخش‌ترين لباس براى مؤمنان جامه تقوى و مرفّه‌ترين آن ايمان است خداوند فرموده است: وَ لِباسُ التَّقْوى‌ ذلِكَ خَيْرٌ. امّا لباس ظاهر نعمتى است از سوى خداوند كه فرزندان آدم به وسيله آن عورت خود را مى‌پوشانند، و هم كرامتى است كه خداوند بندگانش را از ذريّه آدم بدان گرامى داشته، و اين كرامت را به غير آنها نبخشيده است، و اين براى مؤمنان وسيله‌اى‌ست كه بتوانند آنچه را خداوند بر آنها واجب فرموده است انجام دهند. و بهترين لباس آن است كه تو را از خداوند متعال روگردان نكند بلكه تو را به اداى شكر و ذكر و طاعت او نزديك سازد، و به خودپسندى و خودبرتربينى و خودنمايى و مباهات وادار نكند، زيرا اينها آفات دين و موجب سنگدلى و قساوتند. هنگامى كه لباس بر تن مى‌كنى به ياد بياور كه خداوند به رحمت خود گناهانت را پوشيده است، و همان گونه كه بر ظاهر و اندامت لباس مى‌پوشانى بر باطنت نيز جامه راستى‌