راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٤١ - فضيلت سجود و ذكر آن

من خوددارى كردم.»«٤٩»

كافى به سند صحيح از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه فرموده است:

«پيامبر (ص) در حالى كه مشغول اصلاح يكى از حجراتش بود مردى بر او گذشت و عرض كرد: اى رسول خدا! اجازه بده من اين كار را انجام بدهم فرمود: انجام بده. چون آن مرد از كار فارغ شد پيامبر (ص) به او فرمود حاجت تو چيست؟ عرض كرد: بهشت، پيامبر (ص) سرش را پايين انداخت، و پس از آن به او فرمود: آرى، و چون آن مرد خواست بازگردد به او فرمود: اى بنده خدا! ما را به طول سجده خود كمك كن.»«٥٠»

غزّالى مى‌گويد: روايت شده كه مردى به پيامبر خدا (ص) عرض كرد: خدا را بخوان كه مرا از اهل شفاعت تو قرار دهد، و در بهشت همنشينى با تو را روزى‌ام گرداند، فرمود: «مرا به كثرت سجود كمك كن.»«٥١»

پيامبر (ص) فرموده است: «بنده به چيزى برتر از سجود تضرّع‌آميز به خدا تقرّب نمى‌يابد.»«٥٢»

و نيز فرموده است: هيچ مسلمانى نيست كه براى خدا سجده كند مگر آن كه خداوند به سبب آن يك درجه او را بالا برده و گناهى را از او ساقط مى‌كند.»«٥٣»

خداوند فرموده است: سِيماهُمْ في وُجُوهِهِمْ من أَثَرِ السُّجُودِ«٥٤» گفته‌اند: مراد از سيما آن قسمت از صورت آنان است كه به هنگام سجده بر زمين مى‌چسبد، و گفته شده كه آن نور خشوع است كه از باطنشان بر ظاهرشان مى‌تابد، و اين درست‌تر است، و نيز گفته شده: سپيدى پيشانى است كه بر اثر وضو در روز قيامت بر چهره‌هاى آنها نمايان مى‌باشد.