اين كه نسبت به پيامبر (ص) شناخت و معرفت داشتند نبوّت او را انكار كردند، خداوند متعال فرموده است: يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ«٢٦»، و نيز: فَلَمَّا جاءَهُمْ ما عَرَفُوا كَفَرُوا به«٢٧»، و در داستان بلعم بن باعور است: وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِي آتَيْناهُ آياتِنا فَانْسَلَخَ مِنْها«٢٨»، تا آن جا كه فرموده است: فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ«٢٩»، و اين آيه درباره عالم فاجر است، چه به بلعم از سوى خداوند كتاب به او داده شده بود، ليكن او دل به شهوات بست از اين رو خداوند او را به سگ تشبيه كرده است، كه خواه به او حكمت داده شود يا داده نشود وى تشنه شهوات است.

عيسى بن مريم (ع) فرموده است: «عالم بد مانند صخره‌اى‌ست كه در دهانه جوى قرار داشته باشد، نه خود آب مى‌آشامد، و نه مى‌گذارد آب به كشتزار برسد، و نيز مانند كاريز مستراح است كه بيرون آن اندود از گچ و در درون آن انبوه كثافت است، و هم مانند گورستان است كه ظاهر آن آباد، و باطن آن پر از استخوان مردگان مى‌باشد.» اين اخبار و آثار روشنگر اين است كه عالمى كه شيفته دنياست از جاهل پست‌تر و عذابش از او سخت‌تر است، و عالمانى كه رستگار و مقرّبند همان علماى آخرتند.»

نشانه‌هاى عالمان آخرت‌

علماى آخرت را نيز نشانه‌هايى است:

١- اين كه عالم دانش خود را وسيله تحصيل دنيا قرار ندهد،

زيرا پست‌ترين مرتبه عالم اين است كه حقارت و پستى دنيا و ناپايدارى و كدورتهاى آن را

«٢٦» بقره / ١٤٦: آنان (پيامبرص ) را همچون فرزندان خود مى شناسند

«٢٧» بقره / ٨٩: هنگامى كه اين كتاب و پيامبرى را كه از پيش شناخته بودند نزد آنها آمد به او كافرشدند

«٢٨» اعراف / ١٧٥: و بر آنها بخوان سرگذشت آن كس را كه آيات خود را به او داديم ولى سرانجام ازدستور آنها خارج گشت

«٢٩» اعراف / ١٧٦: او همچون سگ (هار) است كه اگر به او حمله كنى دهانش را باز و زبانش را بيرون خواهد كرد و اگر او را به حال خود واگذارى باز همين كار را مى كند