راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٥٨ - فضيلت مسجد و محلّ نماز
را بيامرز، خداوندا بر او رحم فرما»، و اين دعا تا هنگامى است كه حدث از او سر نزده و از مسجد بيرون نرفته باشد.«١٢٤»
و نيز فرموده است: «كسى كه با مسجد انس گيرد خداوند با او انس مىگيرد.»«١٢٥»
و نيز: «هر گاه مشاهده كنيد كسى به مسجد خو گرفته به ايمان او گواهى دهيد.»«١٢٦»
و نيز: «در آخر الزّمان مردمى از امّتم به مساجد مىآيند و حلقهوار مىنشينند، ذكر آنها دنيا و محبّت دنياست، با آنها ننشينيد كه خدا به آنها نيازى ندارد.»«١٢٧»
علىّ بن ابى طالب (ع) فرموده است: هنگامى كه بنده مىميرد مصلّاى او در زمين و مسير بالا رفتن عمل او به آسمان بر او مىگريند سپس اين آيه را خواند: فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ«١٢٨» ابن عبّاس گفته است: زمين چهل روز بر او مىگريد.»«١٢٩»
گفته شده: زمين در روز قيامت بر نماز او شهادت مىدهد. و گفتهاند: هر گروهى كه در منزلى فرود آيند، آن منزل يا بر ايشان دعا مىكند و يا لعنت مىفرستد.
«١٢٤» مصابيح بغوى ج ١ ص ٤٨ سنن نسائى ج ٢ ص ٥٥
«١٢٥» الاوسط طبرانى و در سند آن ابن لهيعه است كه وى توثيق نشده است چنان كه در مجمع الزوائد ج ٢ ص ١٢٣ آمده است
«١٢٦» ترمذى ج ١١ ص ٢٣٧ مسند احمد ج ٣ ص ٧٦
«١٢٧» الكبير طبرانى و در سلسله راويان آن بزيع ابوالخليل است كه نسبت جعل حديث به وى داده شده است مجمع الزوائد ج ٢ ص ٢٤
«١٢٨» ابن المبارك عبد بن حميد ابن ابى الدنيا ابن منذر از طريق مسيب ابن رافع الدر المنثور ج ٦ ص ٣١ دخان / ٢٣: نه آسمان بر آنها گريست و نه زمين و نه به آنها مهلتى داده شد
«١٢٩» حاكم و ابن ابى الدنيا الدرالمنثور ج ٦ ص ٣١