راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٤٢ - فضيلت سجود و ذكر آن

مى‌گويم: در الفقيه آمده است، «امام ابو الحسن موسى بن جعفر (ع) پس از گزاردن نماز به سجده مى‌رفت و سر برنمى‌داشت تا آنگاه كه آفتاب بالا مى‌آمد.»«٥٥»

عبد الرّحمان بن حجّاج از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه فرموده است:

«هر كس در برابر نعمتى كه خدا به او داده است سجده شكر به جا آورد در حالى كه با وضو باشد خداوند ده نماز براى او ثبت، و ده گناه بزرگ از او محو مى‌كند.»«٥٦»

در كافى از ابى عبد الله (ع) نقل شده است: «پيامبر خدا (ص) در سفرى سوار بر ناقه خود حركت مى‌كرد، كه ناگهان از ناقه فرود آمد، و پنج سجده به جا آورد، چون سوار شد، عرض كردند اى پيامبر خدا! ما مشاهده كرديم شما كارى را انجام داديد كه پيش از اين انجام نداده بوديد فرمود: آرى جبرئيل به ديدار من آمد، و از سوى خداوند بشارتهايى به من داد، من سجده شكر براى خدا به جا آوردم، براى هر بشارتى سجده‌اى.»«٥٧»

و نيز در كافى است كه ابى عبد الله (ع) فرموده است: «هر گاه يكى از شما نعمت خدا را به ياد آورد بايد گونه‌اش را بر خاك نهد، و اگر به سبب موقعيّت نتواند از مركب فرود آيد گونه خود را بر كوهه زين بگذارد، و اگر اين را هم نتواند بر كف دست قرار دهد، سپس خدا را بر نعمتى كه به او ارزانى فرموده شكر و سپاس گويد.»«٥٨»

كافى به سند خود از هشام بن احمر نقل مى‌كند كه گفته است: به همراه ابى الحسن امام موسى بن جعفر (ع) در ناحيه‌اى از اطراف مدينه حركت مى‌كردم ناگهان ديدم امام (ع) از مركب خود فرود آمد و سر به سجده گذاشت و سجده‌اش طولانى شد، سپس سر بلند كرد و سوار مركبش شد، به او عرض كردم: فدايت شوم سجود را طولانى به جا آوردى، فرمود: «يكى از نعمتهايى كه خداوند به من ارزانى داشته به يادم آمد دوست داشتم پروردگارم را