راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٦٤ - فصل خداوند سبحان داراى وحدت معنوى است

نزديك نمى‌شود، و لعلّ (شايد) او را محبوب نمى‌كند. و متى (وقتى كه) براى او تعيين وقت نمى‌كند، و حين (هنگام) شامل او نمى‌شود، و مع (با) قرين او نمى‌گردد.»«٤٦»

فصل: خداوند سبحان داراى وحدت معنوى است‌

خداوند داراى وحدت معنوى است، و مركب از معانى متعدّد مختلف نيست، به آنچه مى‌بيند مى‌شنود، و به آنچه مى‌شنود مى‌بيند، چنان كه امام باقر (ع) فرموده است.«٤٧»

به امام صادق (ع) عرض كردند: مردى است كه مدّعى دوستى شما اهل بيت است، مى‌گويد: خداوند هميشه با گوش شنوا، و با چشم بينا، و با علم عليم، و با قدرت قادر است، امام (ع) خشمگين شد، سپس فرمود: «هر كس اين را گفته، چنانچه به آن معتقد بوده مشرك است، و بر طريق ولايت ما نيست، خداوند متعال ذاتى است دانا، شنوا، بينا و قادر.»«٤٨»

از امام رضا (ع) روايت است كه «هر كس اين سخن را بگويد، و به آن معتقد باشد جز خداوند خدايان ديگرى نيز برگزيده است، و بر ولايت ما نيست.

سپس فرمود: خداوند همواره به ذات خود دانا، توانا، زنده، قديم، ازلى شنوا و بينا بوده است از آنچه مشركان و مشبّهه مى‌گويند منزّه و بسيار برتر است.»«٤٩»

و نيز از آن حضرت روايت شده است كه از آن بزرگوار پرسيدند: آيا خداوند متعال اشيا را به قدرت آفريده يا به غير قدرت؟ فرمود: «روا نيست گفته شود كه خدا اشيا را به وسيله قدرت آفريده است، زيرا اگر بگويى اشيا را به قدرت آفريده است، چنين مى‌نمايد كه قدرت را چيزى غير از او دانسته، و آن را