راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٤٠ - نشانههاى عالمان آخرت

«اى داوود! هر گاه براى من جوينده‌اى ديدى خدمتكار او باش. اى داوود! هر كس گريخته‌اى را به سوى من بازگرداند، نام او را در زمره آگاهان و عارفان مى‌نويسم، و هر كه را جزو آگاهان به حساب آوردم هرگز عذاب نمى‌كنم.»

از اين رو گفته شده است: مجازات عالمان ميراندن دل آنهاست، و مردن دلهاى آنها اين است كه با اعمال آخرتى دنيا را طلب مى‌كنند به همين سبب يحيى بن معاذ رازى گفته است: زيبايى و شكوه علم و حكمت زمانى از ميان مى‌رود كه به وسيله آنها دنيا را بخواهند وى به علماى دنيا مى‌گفت: اى صاحبان علم كاخهايتان قيصرى و خانه‌هايتان كسروى گونه شده، جامه‌هايتان طاهرى، كفشهايتان جالوتى، مركبهايتان قارونى، ظرفهايتان فرعونى، عزاداريهايتان جاهلى، آيينهايتان شيطانى گرديده است پس روش محمدى كجاست؟ و اين شعر را مى‌خواند:

و راعى الشاة يحمى الذئب عنها *** فكيف اذا الرعاة لها ذئاب«٣١»

و نيز گفته شده است:

يا معشر القرّاء يا ملح البلد *** ما يصلح الملح اذا الملح فسد«٣٢»

به يكى از عارفان گفته شد: تو بر آنى كه كسى كه گناه مايه روشنى چشم اوست خدا را نمى‌شناسد؟ پاسخ داد: شكّ ندارم كسى كه در پيش او دنيا بر آخرت ترجيح دارد خدا را نمى‌شناسد، و اين با آن خيلى تفاوت دارد و نبايد گمان كرد كه ترك مال براى پيوستن به جرگه علماى آخرت كافى است، چه جاه و مقام زيانش از مال بيشتر است، از اين رو گفته‌اند: گفتن «حديث كرد مرا» درى از درهاى دنياست، و هر گاه شنيدى كه مردى مى‌گويد «حديث‌