راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٩٤ - فصل دلايل وجوب عصمت امام

يقين به نفاق و شقاق آنهاست، علاوه بر اين كه از طريق اهل بيت (ع) نصوص و تصريحاتى بر سبّ و لعن و كفر آنها وارد شده كه نزديك به حدّ تواتر است بويژه شكوه‌هايى كه امير مؤمنان (ع) ضمن خطبه‌ها و سخنان خود به طور صريح يا اشاره در اين موضوع بيان فرموده است.

در برابر اين اوضاع و احوال امير مؤمنان (ع) قرار داشت با آن همه فضايل بسيار، و جنگ و جهاد سخت، و تحمّل سختيهاى زياد در وقايع دوران حيات پيامبر (ص) و دلاوريها و شجاعتهاى بى‌مانند او در جنگهاى بدر، احزاب، خيبر، حنين و جز آنها، و نيروى فهم و آينده‌نگرى آن حضرت، و اين كه پيوسته خدمت و ملازمت پيامبر خدا (ص) را داشت و از كودكى تا آنگاه كه پيامبر (ص) او را جانشين خود ساخت از تربيت او برخوردار بود، و هم اين كه صحابه در بيشتر وقايع پس از آن كه دچار خطا و اشتباه مى‌شدند به او رجوع مى‌كردند، و دانشمندان در همه علوم به او استناد مى‌كنند، و اين كه آن حضرت از همه صحابه سخاوتمندتر، زاهدتر، عابدتر، بردبارتر، خوشخوى‌تر، گشاده‌روتر بود، و در ايمان بر همه سبقت داشت، او از همه فصيحتر، راستگوتر، كم‌سخن‌تر و سخنش درست‌تر بود از همه دليرتر، يقين او زيادتر، عملش نيكوتر، و رنج و مشقّت، او در راه اسلام بيشتر، و نسبش برتر، و پايگاهش والاتر، و در داورى از همه آگاهتر، و رأى او از همه استوارتر، و بيش از همه بر اقامه حدود الهى كوشا و راغب، و كتاب خدا را حافظ و نگهبان بود.

بارها از غيب خبر داد، و مكرّر دعاى او به اجابت رسيد، و معجزه‌ها از او به ظهور پيوست. به خويشاوندى و پيوند برادرى با پيامبر خدا (ص) اختصاص داشت، و به وجوب محبّت و نصرت و برابرى با پيامبران، و مواسات با رسول اكرم (ص) ممتاز بود. حديث طير، منزلت، غدير«٦٥»، كساء در آيه مباهله و