راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٧١ - قسم دوّم در طهارت از حدث

يكى از دانشمندان«٣١» ما گفته است: «با قضاى حاجت نقص و نياز خود و كثافاتى را كه حامل آنى و در درون خوددارى به ياد آور. تو پيوسته ظاهر خويش را به خاطر مردم زينت مى‌دهى، در حالى كه خداوند بر نجاست باطن و زبونى حالت آگاه است، پس براى خارج كردن پليديهاى باطن و صفات فاسدى كه در ژرفاى وجود توست بى‌هيچ قيد و شرطى دست به كار شو، تا با خروج آنها نفس تو آرامش يابد، و دلت از چرك و زنگار آنها آسوده، و از بار سنگين آنها سبك گردد، تا بتوانى براى قيام به اداى خدمت و راز و نياز با خدا شايستگى پيدا كنى. آنچه را از تو ظاهر مى‌شود مپوشان، چه ناگزير آنچه پوشيده است بر خلاف ميل تو نمايان خواهد شد، زيرا طبيعت آدمى آنچه را در آن نهفته است دير يا زود ظاهر مى‌كند و در آن هنگام تو به سبب آنچه از مردم پوشيده داشته‌اى مفتضح و رسوا خواهى شد، چنان كه خداوند با هر حيله‌گر و فريبكارى همين كار را مى‌كند. امام صادق (ع) فرموده است: مستراح بدين سبب به اين نام ناميده شده است كه مايه استراحت و خلاصى نفوس از بار سنگين نجاسات و محلّ خالى شدن كثافات و پليديها است، مؤمن در اين هنگام عبرت مى‌گيرد از اين كه متاع ناب دنيا چنين سرانجامى دارد، از اين رو با دورى گرفتن از دنيا و ترك آن آسودگى مى‌يابد، و جان و قلب خود را از سرگرم شدن به آن فارغ مى‌سازد، و به همان گونه كه از نجاست و كثافت دورى مى‌گزيند از گردآورى و تحصيل زخارف دنيا روى مى‌گرداند، و مى‌انديشد كه چگونه نفس او در يك حالت مكرّم و محترم، و در حالت ديگر خوار و زبون است، و مى‌داند كه تمسّك به قناعت و پرهيزگارى موجب راحتى او در هر دو جهان است، و آسايش در سبك و آسان شمردن كار دنيا و خلاصى از تمتّعات آن، و دورى جستن از نجاست مال حرام و شبهه‌ناك مى‌باشد. وى در نتيجه اين شناخت باب كبر و خودبينى را بر روى خويش مى‌بندد، و از گناهان گريزان مى‌شود، و