راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٠٥ - باب ششم در معاد

فَحَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَزْناً«٨٤»، از اين رو آنان سگان دوزخند.

همچنين دوستى دوستان امير مؤمنان (ع) واجب است، همانهايى كه در راه پيامبر خود (ص) گام برداشتند، و چيزى را تغيير و تبديل ندادند، مانند سلمان فارسى، ابوذر غفارى، مقداد بن اسود، عمّار بن ياسر، حذيفة بن يمان، ابو الهيثم بن تيّهان، سهل بن حنيف، عبادة بن صامت، ابو ايّوب انصارى، خزيمة بن ثابت ذو الشّهادتين، ابو سعيد خدرى و امثال آنها، و نيز بايد پيروان و دوستان آنها و كسانى را كه از هدايت آنها بهره‌مند بوده و بر طريق آنها قدم بر مى‌دارند- كه خداوند از همه آنان خشنود باد- دوست داشت. همه آنچه ذكر شد از امام رضا (ع) روايت شده است«٨٥».

باب ششم در معاد

مرگ حقّ است كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ«١»، جز اين كه انسان براى ابد و بقا آفريده شده است نه براى عدم و فنا، بنابراين انسان با مرگ معدوم نمى‌شود، بلكه ميان روح و كالبد او جدايى مى‌افتد، و از سرايى به سراى ديگر منتقل مى‌شود. اين سخن مدلول حديث نبوى (ص) است«٢»، و خداوند فرموده است: وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ في سَبِيلِ الله أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ«٣»، پيامبر (ص) در جنگ بدر