راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٤٠ - فضيلت سجود و ذكر آن
ما هنگامى كه اذان را مىشنيديم براى گرفتن وضو برمىخاستيم، و هيچ چيزى ما را از اين بازنمىداشت، سپس گروه ديگرى كه چهرههاشان مانند ماه تابان است گرد مىآيند، اينان پس از پرسش پاسخ مىدهند كه ما پيش از وقت اذان وضو مىگرفتيم، پس از آنها گروه ديگرى كه رخسارشان مانند خورشيد مىدرخشد گرد مىآيند، اينان مىگويند ما اذان را در مسجد مىشنيديم.
حاتم اصمّ گفته است: جماعت از من فوت شد تنها بخارى به من تسليت گفت، و اگر فرزندى از من مرده بود بيش از ده هزار نفر به من تسليت مىگفتند، زيرا مصيبت دين نزد مردم سبكتر از مصيبت دنياست.
روايت شده است كه اسلاف صالح هر گاه تكبيرة الاحرام نماز جماعت از آنها فوت مىشد سه روز به يكديگر تعزيت مىگفتند، و اگر نماز جماعت بكلّى از آنها فوت مىگرديد هفت روز به هم تسليت مىگفتند. آنها در اين باره سعى فراوان داشتند تا آن كه بعضى از آنها جنازه مرده را به در خانه كسى كه در جماعت حاضر نمىشد حمل مىكردند، و اين اشاره بود به اين كه مرده كسى است كه از حضور در جماعت سرباز زند.
مىگويم: بنگر چگونه كسانى جانشين آنها شدهاند كه أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ«٤٧» تا آن جا كه كار ما به اين وضع انجاميده است.
فضيلت سجود و ذكر آن
در الفقيه آمده كه امام صادق فرموده است: «بنده در حال سجده از هر موقع ديگر به خداوند نزديكتر است. حقّ تعالى فرموده است: وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ.»«٤٨»
و نيز فرموده است: «هنگامى كه بنده سجدهاش را طولانى كند، شيطان فرياد مىزند: اى واى، اين اطاعت كرد و من نافرمانى كردم، اين سجده كرد و
«٤٧» مريم / ٥٩: نماز را ضايع گذاردند و شهوات را پيروى كردند
«٤٨» علق / ١٩: و سجده گزار و تقرب بجوى ص ٥٥ شماره ٧