راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٣٤ - فصل وصيّتهاى سيّد بن طاووس

و نيز در همان كتاب از ائمّه (ع) روايت است كه فرموده‌اند: «كسى كه دينش را از كتاب خدا و سنّت پيامبرش (ص) اخذ كرده اگر كوهها از پا در آيند، او استوار و پابرجا خواهد بود، و آن كه دينش را از زبان مردم گرفته است، همان مردم او را از دينش برمى‌گردانند.»«٣٥»

محمّد بن يعقوب پس از نقل حديث مذكور مى‌گويد: به همين سبب در ميان مردم روزگار ما اديان فاسد و مذاهب باطل و منحرفى كه همه شرايط كفر و شرك را دربردارند سر درآورده و دهن باز كرده‌اند. و اين امر نيز با خداست كه توفيق عطا كند، و يا خوار و رسوا گرداند. كسى كه خدا بخواهد به او توفيق دهد و ايمانش ثابت و مستقرّ باشد اسبابى را براى او فراهم مى‌آورد كه بتواند با دانش و بينش و يقين، دينش را از كتاب خدا و سنّت پيامبرش (ص) به دست آورد، و چنين كسى دينش از كوههاى محكم و استوار، ثابت‌تر و پا برجاتر است، و آن را كه خدا بخواهد خوار و رسوا گرداند، و دينش عاريه و مستودع باشد- كه از آن به خدا پناه مى‌بريم- اسبابى برايش فراهم مى‌سازد كه بدون دانش و بينشى به رأى خود تكيه كرده استحسان و تقليد و تأويل كند، و اين امر مربوط به مشيّت بارى تعالى است كه اگر بخواهد ايمانش را كامل، و يا به كلّى از او سلب مى‌كند، و بر او اطمينانى نيست از اين كه صبحگاه مؤمن و شبانگاه كافر، و يا شب مؤمن و بامداد كافر باشد، زيرا او هر زمان يكى از اكابر قوم را مى‌بيند به او گرايش پيدا مى‌كند، و هر چه را مشاهده كند و ظاهرش را بپسندد آن را مى‌پذيرد. امام موسى بن جعفر (ع) فرموده است: «خداوند متعال پيامبران را پيامبر آفريده و جز پيامبر نمى‌باشند، و اوصيا را وصىّ خلق كرده و جز وصىّ نمى‌باشند، و به گروهى ايمان عاريت داده است، اگر بخواهد آن را برايشان كامل مى‌كند، و اگر بخواهد آن را از آنان سلب مى‌كند. امام (ع) فرمود: درباره اين كه ايمان برخى از مردم مستقرّ و بعضى عاريه و مستودع‌