راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٤٧ - فضيلت خشوع و معناى آن

در كتب آسمانى پيشين از قول خداوند روايت شده كه فرموده است: «من نماز هر نمازگزارى را نمى‌پذيرم، تنها نماز كسى را مى‌پذيرم كه در برابر عظمت من فروتنى كند، و بر من تكبّر نورزد، و براى رضاى من مستمند گرسنه را سير كند.»

پيامبر (ص) فرموده است: «همانا وجوب نماز و امر به حجّ و طواف و برگزارى مناسك براى اقامه ذكر خداست»«٧٧» و چنانچه عظمت و هيبت كسى كه او را به زبان ياد مى‌كنى در دل تو نباشد ذكر او چه ارزشى دارد.

و نيز فرموده است: «چون نمازگزارى نماز وداع كننده گزار»«٧٨» يعنى با خود و هواى نفس و عمر خويش وداع كننده و به سوى مولاى خود رهسپار شونده باش، چنان كه خداوند فرموده است: يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ إِنَّكَ كادِحٌ إِلى‌ رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقِيهِ«٧٩» و نيز فرموده است: وَ اتَّقُوا الله وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ مُلاقُوهُ.»«٨٠»

مى‌گويم: از طريق خاصّه از امام صادق (ع) روايت است: «چون نماز واجب را در وقت خود ادا كنى آن را به گونه‌اى وداع كننده كه مى‌ترسى ديگر به آن بازنگردى به جاى آور.»«٨١» و مانند اين حديث به طريق حسن از پيامبر (ص) نيز روايت شده است.

غزّالى مى‌گويد: پيامبر (ص) فرموده است: «هر كس نمازش او را از فحشا و منكر بازندارد، چيزى جز دورى از خدا عايد او نيست.»،«٨٢» و نماز راز و نياز