راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٤٣ - فضيلت سجود و ذكر آن

بدان شكر گويم.»«٥٩»

در الفقيه آمده كه اسحاق بن عمّار از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه فرموده است: «موسى بن عمران (ع) هنگامى كه نمازش را تمام مى‌كرد از جايش دور نمى‌شد مگر پس از آن كه گونه راست و چپش را بر زمين مى‌نهاد.»«٦٠»

ابو جعفر امام باقر (ع) فرموده است: «خداوند به موسى بن عمران (ع) وحى فرمود: آيا مى‌دانى به چه سبب تو را از ميان خلق به كلام خويش برگزيدم موسى (ع) عرض كرد: نه اى پروردگار من، فرمود: اى موسى، من ظاهر و باطن بندگانم را بررسى كردم، در ميان آنها كسى نيافتم كه بيش از تو نفس خويش را براى من خوار كند، اى موسى تو هنگامى كه نماز مى‌گزارى گونه‌هاى خود را بر خاك مى‌نهى.»«٦١»

امام صادق (ع) فرموده است: «هنگامى كه بنده سر به سجده مى‌گذارد، و مى‌گويد: يا ربّ يا ربّ تا نفسش قطع گردد، پروردگار متعال مى‌گويد:

لبّيك حاجتت چيست؟»«٦٢» علىّ بن الحسين (ع) در سجود خود عرض مى‌كرد: «پروردگارا اگر تو را نافرمانى كردم، ليكن تو را در آنچه محبوبترين چيزها نزد توست و آن ايمان به توست اطاعت كردم، و اين منّتى است از تو بر من نه منّتى از من بر تو، و نافرمانى تو را در آنچه مبغوضترين چيزها نزد توست ترك كردم، و آن اين كه كسى را شريك تو بخوانم، و اين منّتى است از تو بر من، نه منّتى از من بر تو، و نافرمانى من در برخى چيزها از باب ستيزه‌جويى و دشمنى با تو، و سرپيچى از عبوديّت و بندگى تو، و انكار ربوبيّت تو نبوده است، بلكه پس از آن كه حجّت تو بر من تمام و امر تو به من ابلاغ شده بود از هوسهاى نفس پيروى كردم و شيطان مرا به گناه و لغزش كشانيد، اينك اگر مرا عذاب كنى به كيفر گناهان من است، و بر من ستم نكرده‌اى، و اگر بيامرزى و بر من رحم كنى به سبب دهش و بخشش‌