راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٠٠ - فصل احاديث در فضيلت علم از طريق خاصّه

آسمان بر زمين، و برترى عرش و كرسى و حجابها بر آسمان آرى تفاوت او با عابد مانند تفاوت ماه شب چهارده بر مخفى‌ترين ستارگان آسمان است.»

علىّ بن محمّد (ع) فرموده است: «اگر پس از غيبت قائم ما (ع) دانشمندانى باقى نبودند كه مردم را به سوى خدا دعوت و آنان را رهبرى و با تمسّك به حجّتهاى الهى از دين پاسدارى كنند، و بندگان ضعيف خداوند را از دامهاى شيطان و يارانش، و از كمند دشمنان ناصبى ما برهانند، هيچ كسى در روى زمين باقى نمى‌ماند مگر اين كه از دين خدا برگشته و مرتّد شده باشد. آرى آنانى كه زمام دلهاى ضعفاى شيعه را به دست مى‌گيرند، مانند ناخداى كشتى كه سكّان آن را در اختيار مى‌گيرد، در نزد خداوند از همه كس برترند.»

حسن بن على (ع) فرموده است: «عالمان شيعه ما كه دوستان مستضعف و معتقدان به ولايت و امامت ما را سرپرستى مى‌كنند، روز رستاخيز در حالى وارد عرصه محشر مى‌شوند كه از ديهيم آنها نور مى‌درخشد. آنها هر كدام تاجى درخشان بر سر دارند كه انوار آن در عرصه قيامت تا مسافت سيصد هزار سال راه پراكنده مى‌شود، و شعاع تابش اين ديهيمها سر تا سر عرصه محشر را فرا مى‌گيرد. در آن روز هر يتيمى كه اين عالمان او را كفالت كرده، و از فضاى تيره جهل و نادانى و وادى حيرت و سرگشتگى رهانيده‌اند، به بخشى از انوار آنها چنگ مى‌زند. اين انوار او را بالا مى‌برند، و روبروى بهشت قرار مى‌دهند.

سپس آنها را در منازلى كه در همسايگى استادان و معلّمانشان برايشان آماده شده، و در محضر امامانى كه براى آنها دعوت مى‌كردند فرود مى‌آورند و در اين هنگام شعاع اين ديهيمها به هر ناصبى يا دشمن اهل بيت (ع) برسد چشمانش كور، گوشهايش كر و زبانش لال مى‌شود، و به آتشى سخت‌تر از لهيب دوزخ مبدّل مى‌گردد، سپس آنها را بلند كرده، به سوى خازنان جهنّم پرتاب مى‌كند و خازنان آنها را به درون دوزخ مى‌افكنند.»«١٣٨»