راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٥٢ - فصل علم احوال دل

كه آن را در تمام دوران عمر خود به كار برد.

عيسى (ع) فرموده است: «سنگى را ديدم كه بر آن نوشته شده بود، مرا برگردان، من آن را برگردانيدم، ديدم بر آن نوشته شده است كسى كه به آنچه مى‌داند عمل نمى‌كند طلب دانش براى او شوم است، و آنچه را فرا گرفته نيز از او پذيرفته نيست.»

و نيز از آن حضرت است: «ترس از خدا ميزان علم است، و علم شعاع معرفت و قلب ايمان است، و هر كس ترس از خدا ندارد عالم نيست هر چند در راه حلّ مشكلات علمى مويش را سپيد كرده باشد.» خداوند متعال فرموده است: إِنَّما يَخْشَى الله من عِبادِهِ الْعُلَماءُ«٦٢» آفت علم هشت چيز است: طمع، بخل، ريا، تعصّب، ستايش‌خواهى، تلاش در راه چيزى كه به حقيقت آن نرسيده‌اند، عبارت‌پردازى، بى‌شرمى از خداوند، نازيدن به آنچه مى‌داند و به كار نبستن آنها.

همچنين عيسى بن مريم (ع) فرموده است: «بدبخت‌ترين مردم كسى است كه از حيث دانش نزد مردم معروف و از نظر عمل مجهول باشد.»

پيامبر (ص) فرموده است: «نزد هر دعوتگر مدّعى ننشينيد كه او شما را از يقين به شكّ، از اخلاص به ريا، از فروتنى به كبر، از خيرخواهى به دشمنى، از زهد به رغبت مى‌خواند، بلكه به دانشمندى تقرّب جوييد كه شما را از كبر به فروتنى، از ريا به اخلاص، از شكّ به يقين، از رغبت به زهد و از دشمنى به خيرخواهى دعوت مى‌كند، و تنها كسى شايستگى موعظه و ارشاد مردم را دارد كه براستى از اين آفات بيمناك، و بر معايب سخن آگاه باشد، و درست را از نادرست بشناسد، و علل بروز خواطر، و فتنه‌هاى نفس و هوسهاى آن را بداند.

امير مؤمنان على بن ابى‌طالب (ع) فرموده است: «مانند پزشك مهربان و دلسوزى باش كه دارو را در جايى كه سودمند باشد مى‌دهد.»