روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٦٩ - ترجمه

و ننصر الدّين بأسيافنا و نقمع الكفر و نخزيه
صويحباتى فاسمعوا [١]قولي [٢] اقولها للّه [٣]ارضيه
و ارتجى العزّ بافضاله من خالق الخلق و منشيه
فنحن مع بنت نبىّ الهدى ذى شرف [٤]قد مكنت فيه
في ذروة شامخة اصلها فما ارى شيئا يدانيه
آنگه تكبير كرد،و زنان با او تكبير كردند.

چون به در سراى رسيدند مردان برگشتند و زنان در سراى [٥]شدند و اشعار مى‌خواندند و دست مى‌زدند،و رسول-عليه السّلام-در سراى ديگر شد و على به مسجد بود.رسول كس فرستاد و او را بخواند.او پيش رسول آمد سر در پيش افگنده از فرط حيا.

رسول-عليه السّلام-او را بر خود بنشاند،و امّ ايمن را گفت:برو و فاطمه را بيار.

او بيامد و گفت [٦]:اجيبي رسول اللّه،رسول خداى را اجابت كن.او گفت:بر رسول كيست؟گفت:على [٧].بگريست،گفت:و احيائى!چگونه آيم پيش رسول و مردى ديگر با اوست!من گفتم [٨]:جان من فداى تو باد!او از تو بيگانه نيست،شوهر و پسر عمّ توست و نزديكترين مردمان است [٩]به نسب و سبب.

آنگه دست او را گرفت و او را مى‌آورد [١٠]شرم زده.چون پيش رسول آمد،رسول بگريست و او را بر ران راست خود نشاند [١١]و او را در بر گرفت و گفت:جان پدر مگرى كه اوان فرح است [١٢].آنگه دست على گرفت و دست فاطمه در دست او نهاد، گفت:بگير كه تو سزاوارترى به او،و

و نعم الختن و نعم الاخ و نعم الصّاحب [انت] [١٣]، و تو نيك‌داماد و برادر و رفيقى مرا.