روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٦٥ - ترجمه

عثمان عفّان [١]رسول را پرسيد كه:يا رسول اللّه!چه دعا خواندى كه خداى تعالى [٢]زنده كرد؟گفت،گفتم:

الهي انت خلقتها و انت افنيتها و انت [٣]قادر على اعادتها فاحيها [٤]يا حىّ لا اله الّا انت.

چون مردم متفرق شدند،رسول-عليه السّلام-امّ سلمه را بخواند و امّ ايمن را و سوده [٥]و حفصه [٦]و زنان مهاجر و انصار را و گفت:به كار فاطمه قيام كنى و او را بيارايى.

عائشه گفت و امّ ايمن گفت [٧]:چون در نزديك او شديم تا او را بياراييم،نورى ديديم[ميان] [٨]دو چشم او تابان.عائشه گفت و امّ ايمن گفت:چون نور آفتاب و جمالى و حشمتى [٩]كه مثل آن نديده بوديم.بنشستيم و در آراستن او گرفتيم،او جامه‌هاى مادرش خديجه بياورد.آن جامه‌ها در او پوشانيديم،و آن طيب كه خريده بودند [١٠]بر او مى‌كرديم،او گفت:مرا پاره‌اى طيب است من بروم و آن [١١]بيارم.آنگه برفت و پاره‌اى گلاب آورد كه ما هرگز چنان نشنيده بوديم [١٢]،و چيزى ديگر آورد بمانند پرهاى مرغى لطيف [١٣]هزار بار از مشك اذفر خوش‌تر [١٤].

امّ سلمه گفت:اين چيست يا بنت رسول اللّه؟گفت:امّا اين آب عرق رسول است[١٣٢-پ]كه در وقت گرمگاه كه او در آمدى عرق كرده،من آن عرق او بگرفتمى [١٥]،در جايى جمع مى‌كردم [١٦].

و امّا اين زغب:مردى به نزديك پدرم آمدى،او را دحية الكلبىّ [١٧]گفتندى،چون