كسى كه در شهر اسلحه كشد و كسى را زخمى كند اوّل قصاص، سپس تبعيد شود و هركه در شهر اسلحه كشد و كسى را بزند و زخمى كند و مال ستاند ولى كسى را نكشته باشد محارب است....

دسته دوم : رواياتى كه صرف اسلحه كشيدن را حتّى اگر مرتكب جرم ديگرى نشده باشد، مصداق عنوان محارب دانسته‌اند؛مانند روايات زير:

ـ معتبره ضريس(روايت اوّل):

هركه شبانگاه اسلحه بردارد محارب است مگر اين كه از اهل ريبه نباشد.

ـ روايت عبيداللّه‌ بن مداينى از امام رضا(ع)(شماره نه):

...اگر اسلحه كشد و با خدا و رسول به محاربه برخيزد و در زمين فساد كند در صورتى كه كسى را نكشته و مالى نستانده باشد از ديار خود تبعيد شود.

با توجه به نصّ اين روايت پى مى‌بريم كه تمرّد و سركشى مسلّحانه به قصد ارتكاب فساد به تنهايى موضوع حكم تبعيد است كه يكى از احكام تخييرى مذكور در آيه مى‌باشد.

كلينى اين روايت را در كافى و شيخ درتهذيب از كافى آورده است. همچنين شيخ اين روايت را به طريقى ديگر از امام صادق(ع) نقل كرده و كلينى نيز آن را به طريقى ديگر ـ غير از عبيدالله مداينى ـ از امام رضا(ع) آورده است.

ـ روايت عبيد بن بشر خثعمى(شماره ده):

از امام صادق(ع) در باره حكم راهزن پرسيدم. امام پاسخ داد: ...راهزن اگر مالى را نستانده و كسى را نكشته باشد تبعيد مى‌شود.

ـ روايت سوم.

دسته سوم: دراين روايات عنوان محارب يا حكم آن بركسى منطبق شده است كه با اقدامات خود در امنيت جامعه خلل وارد كرده و جامعه را به ترس و وحشت انداخته است؛ مانند اين روايات: