اگر فقط رهگذران را ترسانده باشند و كسى را نكشته باشند و مالى را نستانده باشند دستور زندانى آنها صادر شود، كه معناى «تبعيد آنها به سبب ترساندن رهگذران» همين است.

يا مانند روايت سوم كه ياد آور شده است:

هركس درشهر باسلاح اقدام به تهديد كند، دستش بريده شود وكسى كه با آن برمردم بتازد كشته شود.

يا مثل روايت پنجم كه :

از حضرت على(ع) درباره حكم مردى كه با آتش به سوى خانه مردم رود و خانه و آنچه در آن است بسوزاند روايت شده است كه غرامت خانه و محتويات آن از او گرفته شود سپس كشته شود.

تشخيص موضوع حكم محاربه در سنت

با توجه به دو نكته ياد شده، ما براى تعريف و تشخيص موضوع حكم محاربه از ديدگاه روايات مى‌بايست همه روايات را به گونه اى علمى و فراگير بررسى كنيم واز ميان موارد و مصاديقى كه در روايات آمده ، خصوصيت جامع و مشتركى را به دست آوريم و آن را موضوع حكم محاربه قرار دهيم.

آن گاه بايد ديد اين نتيجه(وجه مشترك و جامع) تا چه اندازه با مدلول به دست آمده از آيه كريمه مطابقت دارد و نسبت بين آن دو چيست و چگونه مى‌توان ميان اين دو مدلول، جمع عرفى برقرار كرد؟

بنابر اين براى تكميل بحث سه گام ديگر در پيش خواهيم داشت: