فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٦٢٠ - حصين بن ابىقيس
وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً ....
سبأ (٣٤) ٤٠
نيز--) همين مدخل، حشر شياطين، حيوانات، جنيان، جنبندگان و پرندگان
حكمت خدا
١١٥. حشر انسانها در قيامت، برخاسته از حكمت خداوند:
وَ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَحْشُرُهُمْ إِنَّهُ حَكِيمٌ ....
حجر (١٥) ٢٥
ربوبيّت خدا
١١٦. ربوبيّت الهى، مقتضاى حشر انسانها در پيشگاه پروردگار:
وَ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَحْشُرُهُمْ ....
حجر (١٥) ٢٥
... وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً وَ عُرِضُوا عَلى رَبِّكَ صَفًّا ....
كهف (١٨) ٤٧ و ٤٨
فَوَ رَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَ الشَّياطِينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا.
مريم (١٩) ٦٨
علم خدا
١١٧. حشر انسانها در قيامت، برخاسته از علم خداوند:
وَ لَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَقْدِمِينَ مِنْكُمْ وَ لَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَأْخِرِينَ وَ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَحْشُرُهُمْ إِنَّهُ ...
عَلِيمٌ.
حجر (١٥) ٢٤ و ٢٥
قدرت خدا
١١٨. آسان بودن حشر انسانها از قبر در قيامت، براى خداوند:
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِراعاً ذلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنا يَسِيرٌ.
ق (٥٠) ٤٤
١١٩. حشر و رستاخيز تمام انسانها در روز قيامت، برخاسته از قدرت لايزال الهى:
وَ لِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيها فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ.
بقره (٢) ١٤٨
وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَثَّ فِيهِما مِنْ دابَّةٍ وَ هُوَ عَلى جَمْعِهِمْ إِذا يَشاءُ قَدِيرٌ.
شورى (٤٢) ٢٩
مشيّت خدا
١٢٠. مشيّت خداوند، منشأ حشر همه انسانها و موجودات:
وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَثَّ فِيهِما مِنْ دابَّةٍ وَ هُوَ عَلى جَمْعِهِمْ إِذا يَشاءُ قَدِيرٌ.
شورى (٤٢) ٢٩
نيز--) معاد
حصين بن ابىقيس
حصين [حصن] بن ابىقيس، از انصار و از تيره اوس بود. در چگونگى اسلام وى و زمان آن بين مورّخان اختلاف است. [١] برخى مفسّران آيه ٢٢ نساء (٤) را درباره شمارى از مردم جاهليّت از جمله وى دانستهاند كه پس از مرگ پدرش با همسر او ازدواج كرد و با نزول آيه، آنان از اينگونه اعمال نهى شدند و ازدواج با همسر پدر، شيوهاى ناپسند و مورد خشم خدا دانسته شد. [٢]
[١] . الاستيعاب، ج ٤، ص ٢٩٧؛ الاصابه، ج ٧، ص ٢٧٧
[٢] . جامعالبيان، ج ٣، جزء ٤، ص ٦٦٠؛ مجمعالبيان، ج ٣-/ ٤، ص ٤٤؛ الجامع لاحكام القرآن، قرطبى، ج ٥، ص ٦٩