وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً ....

آل‌عمران (٣) ١٠٣

٢. رهايى از جنگ‌

٧. رهايى از جنگ و خونريزى، از آثار اعتصام به حبل‌اللّه:

آل‌عمران (٣) ١٠٣

٣. رهايى از ذلّت‌

٨. اعتصام به حبل‌اللّه، عامل رهايى از ذلّت و خوارى:

ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ ما ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ‌ ....

آل‌عمران (٣) ١١٢

٤. وحدت‌

٩. تمسّك به حبل‌اللّه، راهى براى وحدت صفوف اهل ايمان:

وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا ... فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً ....

آل‌عمران (٣) ١٠٣

پاداش اعتصام به حبل‌اللّه‌

١. بهره‌مندى از رحمت‌

١٠. اعتصام به حبل‌اللّه، از موجبات بهره‌مندى از رحمت هميشگى خداوند:

وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ‌ ... يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ‌ ... وَ أَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَتِ اللَّهِ هُمْ فِيها خالِدُونَ.

آل‌عمران (٣) ١٠٣ و ١٠٦ و ١٠٧

٢. بهشت‌

١١. اعتصام به حبل‌اللّه، از اسباب بهره‌مندى از بهشت و خلود در آن:

وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ‌ ... يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ‌ ... وَ أَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَتِ اللَّهِ هُمْ فِيها خالِدُونَ. [٢]

آل‌عمران (٣) ١٠٣ و ١٠٦ و ١٠٧

٣. روسفيدى‌

١٢. روسفيدى در قيامت، از آثار اعتصام به حبل‌اللّه:

وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ‌ ... وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا ... يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ‌ ....

آل‌عمران (٣) ١٠٣ و ١٠٥ و ١٠٦

تشبيه اعتصام به حبل‌اللّه‌

١٣. تشبيه اعتصام مؤمنان به حبل‌اللّه، به چنگ زدن گروهى به يك بند محكم:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ... وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً ... [٣]

آل‌عمران (٣) ١٠٢ و ١٠٣

[١] . مقصود از «نار»، آتش جنگ و خونريزى است. (الميزان، ج ٣، ص ٣٧١)

[٢] . برخى گفته‌اند: مقصود از «رحمةاللّه»، بهشت است. (مجمع‌البيان، ج ١-/ ٢، ص ٨٠٩)

[٣] . آيه، در مقام تمثيل چگونگى اجتماع مؤمنان بر دين خدا و ... به نحوه تمسّك گروهى به ريسمان است كه به طرف آنان رها شده كه با تمسّك به آن از سقوط و غرق شدن رهايى مى‌يابند. اضافه شدن «حبل» به «اللّه» قرينه بر تمثيل ياد شده است. (تفسير التحريروالتنوير، ج ٣، جزء ٤، ص ٣١)