فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٦٢٤ - حفى/ اسماوصفات
حُطَم بن هند
حُطم، شريح بن شرحبيل بن ضُبَيْعه كندى [١] از تيره بنىربيعه [٢] و از كشتهشدگان جنگهاى رده است. [٣] مفسّران، آيه ٢ مائده (٥) را درباره حُطم دانستهاند كه وى خدمت پيامبراكرم صلى الله عليه و آله رسيد و در بازگشت از مدينه، شمارى از چهارپايان انصار را به سرقت برد.
سال بعد در مراسم حج، شناسايى شد و مسلمانان قصد كشتن و مصادره اموال وى را نمودند كه با نزول آيه مزبور به دليل نگهداشتن حرمت ماه حرام و امنيّت حَرَم، از اين عمل منع شدند. [٤]
حُطَمَه
--) جهنّم
حفصه بنت عمر
حفصه بنت عمر بن خطاب، از همسران رسول خدا [٥] و راوى حديث آن حضرت است. [٦] نزول آيات آغازين سوره تحريم درباره آزارها و توطئههاى وى و عايشه، عليه پيامبر صلى الله عليه و آله دانسته شده كه خداوند، ضمن افشاى آنها، به آنان در برابر هرگونه اقدامى هشدار داد. [٧] در شأن نزول آيات ٢٨ و ٢٩ احزاب (٣٣) نيز، كه سخن از بهانهگيرى و خواستههاى دنيايى برخى همسران پيامبر است، از حفصه ياد شده و از آنها خواسته شده تا بين خدا و رسول صلى الله عليه و آله و دنيا و زينتهاى آن يكى را برگزينند. [٨]
حفىّ/ اسماوصفات
حفىّ از «حَفِىَ» به معناى مبالغه در اكرام [٩] و نيكوكار لطيف است؛ [١٠] بدين معنا كه با دقّت، نيازها را پيگيرى و آنها را يكى پس از ديگرى برطرف مىسازد. [١١] اين واژه به معناى عالم هم آمده است. [١٢] اين صفت درباره خداوند به معناى بسيار نيكوكار در آيه ٤٧ مريم (١٩) بيان شده است. [١٣]
نيز--) احسان، احسان خدا
[١] . المحبّر، ص ٤٦٣؛ جامعالبيان، ج ٤، جزء ٦، ص ٧٨-/ ٧٩؛ كشفالاسرار، ج ٣، ص ٧-/ ٨
[٢] . مجمعالبيان، ج ٣-/ ٤، ص ٢٣٦-/ ٢٣٧
[٣] . تاريخ طبرى، ج ٢، ص ٢٨٨؛ الكامل فى التّاريخ، ج ٢، ص ٣٧٠
[٤] . جامعالبيان، ج ٤، جزء ٦، ص ٧٨-/ ٧٩؛ مجمعالبيان، ج ٣-/ ٤، ص ٢٣٦-/ ٢٣٧؛ اسبابالنّزول، واحدى، ص ١٥٥؛ روضالجنان، ج ٦، ص ٢٢٣-/ ٢٢٤
[٥] . الاستيعاب، ج ٤، ص ٣٧٢؛ اسدالغابه، ج ٧، ص ٦٧؛ الدرّالمنثور، ج ٨، ص ٢١٣-/ ٢١٤.
[٦] . اسدالغابه، ج ٧، ص ٦٨
[٧] . جامعالبيان، ج ١٤، جزء ٢٨، ص ٢٠٠؛ مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٤٧١-/ ٤٧٤
[٨] . جامعالبيان، ج ١١، جزء ٢١، ص ١٨٨؛ مجمعالبيان، ج ٧-/ ٨، ص ٥٥٤-/ ٥٥٥
[٩] . لسانالعرب، ج ٣، ص ٢٥٠، «حفى»
[١٠] . مفردات، ص ٢٤٦، «حفى»
[١١] . الميزان، ج ١٤، ص ٥٩
[١٢] . مفردات، ص ٢٤٦، «حفى»
[١٣] . الأسنى فى شرح اسماء اللّه الحسنى، قرطبى، ج ١، ص ٣٣٦