فلسفه قيام عاشورا
در زيارتى از زيارت‌هاى امام حسين (ع) كه در روز اربعين خوانده مى‌شود، جمله‌اى بسيار پُر معنا وجود دارد و آن، اين است: «وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فيكَ لِيَسْتَنْقِذَ عِبادَكَ مِنَ الْجَهالَةِ» فلسفه فداكارى حسين بن على (ع) در اين جمله گنجانده شده است. زاير به خداى متعال عرض مى‌كند كه اين بنده تو- اين حسين تو- خون خود را نثار كرد، تا مردم را از جهالت نجات بدهد. «وَ حَيْرَةِ الضَّلالَةِ»؛ مردم را از سرگردانى و حيرتى كه در گمراهى است، نجات بدهد.
ببينيد، اين جمله چه قدر پُر مغز و داراى چه مفهوم مترقى و پيشرفته‌اى است.
مسأله اين است كه بشريت هميشه دستخوش شيطنت شيطان‌هاست. هميشه شيطان‌هاى بزرگ و كوچك، براى تأمين هدف‌هاى خود، انسان‌ها و توده‌هاى مردم و ملت‌ها را قربانى مى‌كنند. در تاريخ گذشته هم اين را خوانده‌ايد و شرح حال سلاطين جابر و ستمگر و رفتار آن‌ها با ملت‌ها و وضع امروز دنيا و روش قدرت‌هاى بزرگ را ديده‌ايد. بشر دستخوش اغوا و خدعه‌ى شيطان‌ها قرار مى‌گيرد. بايد به بشر كمك كرد، بايد به بندگان خدا مدد رساند، تا بتوانند خود را از جهالت نجات بدهند و از سرگردانى و گمراهى خلاص بشوند.
چه كسى مى‌تواند اين دست نجات را به سوى بشريت دراز كند؟ آن كسانى كه چسبيده به مطامع و هوس‌ها و شهوات باشند، نمى‌توانند؛ چون خودشان گمراهند. آن كسانى كه اسير خود خواهى‌ها و منيّت‌ها باشند، نمى‌توانند بشر را نجات بدهند بايد كسى پيدا بشود و خودشان را نجات بدهد؛ يا لطف خدا به سراغ آن‌ها بيايد، تا اراده آن‌ها قوى بشود و بتوانند خودشان را رها كنند. آن كسى مى‌تواند بشر را نجات بدهد، كه داراى گذشت باشد؛ بتواند ايثار كند و از شهوات بگذرد؛ از منيّت و خود پرستى و خود خواهى و حرص و هوى‌ و حسد و بخل و بقيه گرفتارى‌هايى كه معمولًا انسان دارد، بيرون بيايد، تا بتواند شمعى فرا راه بشر روشن كند.
چهره بى زوال خورشيد عاشورا
اگر چه در باب محرم و عاشورا و آثار اين پديده عظيم صحبت‌هاى زيادى و افادات ارزشمندى شده است. لكن هر چه زمان پيش مى‌رود. چهره بى زوال اين خورشيد منوّر، كه‌