ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٨٥ - شناختهاى فريبنده

بخرمن خود او پيوسته‌اند ، با يك فاصلهء زمانى كم و بيش به سوزاندن و تباه ساختن خرمن وجود خود نيز خواهد انجاميد . اينان خيانت بخود مى كنند .
اينان خود را گول مى زنند - اينان به خود دروغ مى گويند . اينان خود را ور شكست ميكنند . بالاخره اينان خود را هلاك مى سازند . اينست محتواى آيات قرآنى در بارهء محصول كارى كه از خود بيخبران و ضد انسانها در اين زندگانى بدست مى آورند .
شناختهاى فريبنده براى كسانى كه حساب و ميزان در عرصهء زندگى مطرح است ، تغذيه مغز و روان را تغذيهء حيات مى دانند و بخوبى مى دانند كه مسائلى كه بعنوان معرفت و شناخت در جوامع انسانى با وسايل مختلف مطرح ميشوند ، مخلوطى است از روشنائيها و تاريكيها و واقعيتها و واقعيت نماهاى فريبنده و ويترين - هائى براى خود نمائى و مقدارى حقيقت كه براى صحنه سازيها و جلب توجه مردم استخدام مى شود . همان طور كه امير المؤمنين عليه السلام فرموده است : « باطل را با كمال وضوح و صراحت در بطلان به مردم تحويل نمى دهند ، بلكه مقدارى از حق را با باطل مخلوط مى نمايند و باطل را با نمايش حق به مغز و روان انسانها وارد ميكنند » در بارهء اين شناختهاى فريبنده و لزوم اجتناب مردم از اين شناختها آياتى در قرآن آمده است . از آن جمله : ١ - ( مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ ناراً فَلَمَّا أَضاءَتْ ما حَوْلَه ذَهَبَ الله بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُماتٍ لا يُبْصِرُونَ ) [١] ( مثل آنان مانند كسيست كه آتشى را روشن ميكند وقتى كه آن آتش پيرامون او را روشن ساخت ، خداوند نور آنان را از بين مى برد و آنانرا در تاريكى كه بينائى خود را در آن از دست مى دهند ،

[١] البقرة آيهء ١٧ .