ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٦٤ - خود را با اختيار از نعمت عظماى شناخت محروم مسازيد

خود را با اختيار از نعمت عظماى شناخت محروم مسازيد اين چه منطقى است و چه زندگى است كه مى گوئيد : « ما چشم نمى خواهيم كه ببينيم » ، « ما گوش نمى خواهيم كه بشنويم » ، « ما عقل نمى خواهيم كه واقعيات را دريابيم » ، « ما وجدان نمى خواهيم كه در اقيانوس هستى ، كشتى زندگى خود را با قطب نما بساحل هدف اعلاى زندگى برسانيم » آيات قرآنى در بارهء محروميت اختيارى از درك و تعقل فراوان است . از آن جمله : ( ١ - خَتَمَ الله عَلى قُلُوبِهِمْ وَعَلى سَمْعِهِمْ وَعَلى أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَلَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ) [١] [ بعلت چشم پوشيدن آنان از آيات الهى و ناديده گرفتن بينه و برهان و زير پا گذاشتن حق و حقيقت ، خود را از هر گونه درك و شناخت محروم ساختند و در نتيجه : ] ( خداوند بر دلهاى آنان مهر زد و بر گوشها و ديدگان آنان پرده اى افتاد و براى آنان عذاب بزرگى است ) .
( ٢ - سَأَصْرِفُ عَنْ آياتِيَ الَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي الأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَإِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها وَإِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لا يَتَّخِذُوه سَبِيلًا وَإِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الغَيِّ يَتَّخِذُوه سَبِيلًا ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَكانُوا عَنْها غافِلِينَ ) [٢] ( من آن كسانى را كه در روى زمين بناحق تكبر مى ورزند ، از درك و شناخت آياتم محرومشان مى سازم [ زيرا . ] آنان هر آيه اى را كه مى بينند ، بآن ايمان نمى آورند و اگر راه رشد را ببينند ، آن را مسير خود قرار نمى دهند و اگر راه گمراهى را ببينند آنرا براى خود راه اتخاذ ميكنند ، اين تباهى براى آنست كه آنان آيات ما را تكذيب نموده و از آن آيات غفلت ورزيدند ) .
( ٣ - وَلَوْ عَلِمَ الله فِيهِمْ خَيْراً لأَسْمَعَهُمْ وَلَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّوْا وَهُمْ مُعْرِضُونَ ) [٣] ( و اگر خداوند در آن تبهكاران خيرى مى دانست ، آنانرا مى شنوانيد و اگر هم

[١] البقرة آيه ٧ .
[٢] الاعراف آيه ١٤٦ .
[٣] الانفال آيه ٢٣ .