ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٠٨ - تفسيرى در بارهء دل و ابعاد آن

< شعر > « در محيط آفرينش از حبابى كم مباش كز نظر وا كردنى دل را به دريا كرد و رفت » < / شعر > صائب تبريزى ٢١٩ - دل درياى نور - < شعر > « دل نباشد غير آن درياى نور دل نظر گاه خدا و آن گاه كور » < / شعر > مولوى مثنوى ٢٢٠ - دل دريائى پريشانى و تشويش دل - < شعر > « پريشان خاطرى چون زلف يار بى وفا دارم دل دريايى چون كشتى بى ناخدا دارم » < / شعر > مير نجات ٢٢١ - دست از دل بر آوردن عزم و تصميم قطعى .
٢٢٢ - دل دگرگون كردن .
٢٢٣ - دل و دماغ هوى ، علاقه .
٢٢٤ - دل دوختن - < شعر > « دل دوختن بوعدهء معشوق بى وفا جز آروزى خام و خيال محال نيست » < / شعر > قدسى ٢٢٥ - دود دل آه و ناله .
< شعر > « برق جمالى بجست خرمن خلقى بسوخت ز آن همه آتش نگفت دود دلى بر شود » < / شعر > سعدى ٢٢٦ - دل دور داشتن حالت اجتناب از چيزى - < شعر > « دل و مغز را دور دار از شتاب خرد با شتاب اندر آيد به خواب » < / شعر > فردوسى ٢٢٧ - دل دو نيم - < شعر > « بلاى چشم در راهى عظيم است هميشه چشم بر ره دل دو نيم است » < / شعر > نظامى