ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٠٩ - تفسيرى در بارهء دل و ابعاد آن

٢٢٨ - دو دل بودن و يكدل بودن - < شعر > « من دژم كردم كه با من دل دو تا كردست دوست خرم آن باشد كه با او دوست دل يكتا كند » < / شعر > منوچهرى دامغانى ٢٢٩ - دلدهى اشتغال .
٢٣٠ - ديدهء دل .
٢٣١ - دل و ديده گرامى ، بسيار عزيز .
< شعر > « بديشان سپرد آن دل و ديده را جهان جوى گرد پسنديده را » < / شعر > فردوسى ٢٣٢ - دل و دين زدن بتاراج بردن .
٢٣٣ - ديو دل شيطانى .
٢٣٤ - دل ديوانه - < شعر > « دل ديوانه بشيبد هر ماه چون نظر سوى هلالش برسد » < / شعر > خاقانى < شعر > « دل را به كف هر كه نهم باز پس آرد كس تاب نگهدارى ديوانه ندارد » < / شعر > ٢٣٥ - دريا كردن دل - < شعر > « تو دريا كن دل اى ساقى و خم را در ميان آور سر ما گرم از ين پيمانهء كم كم نمى گردد » < / شعر > صائب تبريزى ٢٣٦ - راحت دل .
٢٣٧ - راز دل - < شعر > « صبح آتشى از نهان بر آورد راز دل آسمان بر آورد » < / شعر > خاقانى ٢٣٨ - راز دل زمانه كنايه از آفتاب .
٢٣٩ - راست دل دل صاف و پاك .