ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣١١ - تفسيرى در بارهء دل و ابعاد آن

٢٤٩ - رنجش دل - < شعر > « مرنجان دلم را كه اين مرغ وحشى ز بامى كه برخاست مشكل نشيند » < / شعر > طبيب ٢٥٠ - روا ديدن دل اجازهء وجدان .
٢٥١ - روشندل روشن ضمير - < شعر > « چنين گفت روشندل پارسى كه بگذشت سال از برش چار سى » < / شعر > فردوسى « قوى راى و روشندل و نغز گوى » نظامى ٢٥٢ - دل روشن شدن ناگهانى بارقه اى كه بر دل مى زند .
٢٥٣ - دلريش .
٢٥٤ - زبان دل گفتار خاص دل .
٢٥٥ - دل زخم .
٢٥٦ - دل زداى مقبول ، پسنديده ، پاك كنندهء دل از اندوه و اضطراب و ترديد .
٢٥٧ - زنده دل - < شعر > « بجان زنده دلان سعديا كه ملك وجود نيارزد آنكه دلى را ز خود بيازارى » < / شعر > سعدى « نور ادب دل را زنده كند » ٢٥٨ - زوال دل = اعراض ، ركود و خموشى ٢٥٩ - زيارت دل - < شعر > « تا بتوانى زيارت دلها كن ( كافزون ز هزار كعبه آمد يك دل » < / شعر > خواجه عبد اللَّه انصارى ٢٦٠ - ساده دل .