احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٧٤ - چگونه توبه كنيم و چگونه از پروردگار آمرزش بخواهيم؟
٤- باز هم امام صادقعليه السلام فرمود:
«إنّ اللَّه إذا أراد بعبد خيراً فأذنب ذنباً أتبعه بنقمة ويذكّره الاستغفار»
[١].
«خداوند اگر خير بندهاى را بخواهد، وقتى كه او گناهى مرتكب مىشود، وى را گرفتار مصيبتى مىكند تا آمرزش خواستن واستغفار كردن را به يادش بياورد.»
٥- امام صادقعليه السلام فرمود:
«كان رسول اللَّهصلى الله عليه وآله يتوب إلى اللَّه عزّ وجلّ في كلّ يوم سبعين مرّة. قال الراوي: أكان يقول: استغفر اللَّه وأتوب إليه؟ قال: لا، ولكن كان يقول: أتوبإلى اللَّه. قال الراوي: إنّ رسول اللَّهصلى الله عليه وآله كان يتوب ولا يعود ونحن نتوب ونعود، قال: اللَّه المستعان
» [٢].
«پيامبر خداصلى الله عليه وآله در هر روز، هفتاد بار به سوى خدا توبه مىكرد (يعنى به سوى او بازمىگشت).» راوى گفت: آيا آنحضرت «استغفر اللَّه واتوب اليه» مىگفت؟ فرمود: «نه، ولى مىگفت: «اتوب إلى اللَّه.» راوى گفت: پيامبر خدا وقتى كه به سوى خدا روى مىآورد ديگر از او، روى برنمىگردانيد امّا ما پس از روى آوردن به خدا دوباره از او باز مىگرديم. حضرت فرمود: «از خداوند بايد يارى خواسته شود.»
٦- امام باقر و يا امام صادقعليهما السلام فرمود:
«إنّ اللَّه عزّ وجلّ قال لآدمعليه السلام: جعلت لك أنّ من عمل من ذرّيّتك سيّئة ثمّ استغفر غفرت له، قال: يا ربّ زدني؟ قال: جعلت لهم التوبة أو بسطت لهمالتوبة حتى تبلغ النفس هذه. قال: يا رب حسبي
» [٣].
«خداوند عزّ وجلّ به آدم گفت: من براى تو قرار دادم كه اگر كسى از نسل تو، گناهى مرتكب شد سپس استغفار جست، من او رامىبخشم. آدم گفت: پروردگارا! بيشتر كن. خداوند فرمود: براى آنان توبه قرار دادم، يا گستردم براى ايشان توبه را تا زمانى كه جان به گلوبرسد. آدم گفت: پروردگارا! مرا بس است.»
٧- امام باقرعليه السلام فرمود:
«إنّ رسول اللَّهصلى الله عليه وآله دعا رجلًا من اليهود وهو في السياق إلى الإقرار بالشهادتين فأقرّ بهما ومات، فأمر الصحابة أن يغسّلوه ويكفّنوه ثمّ صلّى عليه، وقال: الحمد للَّه الذي أنجى بي اليوم نسمة من النار
» [٤].
«پيامبر اسلام مردى از يهود را كه در حال جان دادن بود، دعوت كرد كه اقرار به شهادتين كند پس او اقرار كرد و مُرد. پيامبرصحابه را دستور داد كه او را غسل دهند و كفن كنند، سپس بر او نماز خواند و
[١] همان، حديث ٣.
[٢] وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٩٢، ص ٣٦٧، حديث ١.
[٣] همان، باب ٩٣، ص ٣٦٩، حديث ١.
[٤] همان، باب ٩٦، ص ٣٧٢، حديث ٨.