احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٧٣ - چگونه توبه كنيم و چگونه از پروردگار آمرزش بخواهيم؟

هميشه استغفار و توبه و انجام عمل صالح‌را ادامه مى‌دهد، مخصوصاً وقتى كه عمر او به ٤٠ سالگى برسد، امّا در پنجاه سالگى بايد طورى خود را محاسبه كند كه گويا در حالت‌احتضار است.

شخص مؤمن هميشه، پس از ارتكاب بديها به كارهاى نيك روى مى‌آورد، و بر انجام عمل صالح حرص مى‌ورزد، زيرا مى‌داند كه‌عملش از او جدا نمى‌شود در آن زمان كه مال، ثروت وفرزند همگى از او جدا مى‌شوند. شخص مؤمن سخت مى‌ترسد از اينكه پرونده‌اعمالش به حضرت رسول اللَّه‌صلى الله عليه وآله عرضه شود و لذا در راه خير تمام تلاش و كوشش خود را به كار مى‌بندد:

١- پيامبر خداصلى الله عليه وآله فرمود:

«إنّ للَّه فضولًا من رزقه ينحله من شاء من خلقه، واللَّه باسط يده عند كلّ فجر لمذنب الليل هل يتوب فيغفر له، ويبسط يده عند مغيب الشمس لمذنب‌النهار هل يتوب فيغفر له‌

» [١].

«خداوند زياده هايى در رزق قرار داده كه آنها را مى‌بخشد به هركه اراده كند از خلقش، و خداوند در هر سپيده دمى دست خود رابراى گناهكار شب باز مى‌كند كه آيا او توبه مى‌كند تا او را بيامرزد، وهمچنين در هنگام غروب آفتاب دست رحمت خود را براى گناهكار درروز باز مى‌كند كه آيا توبه مى‌كند تا او را ببخشد.»

٢- امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«إنّ اللَّه يحبّ العبد المفتن التوّاب ومن لا يكون ذلك منه كان أفضل‌

» [٢].

«خداوند بنده امتحان شده توبه كننده را دوست دارد و اگر كسى گناه نكند

تا احتياج به توبه هم پيدا نكند بهتر است.»

٣- باز هم امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«إنّ المؤمن ليذنب الذنب فيذكر بعد عشرين سنة، فيستغفر منه فيغفر له، وإنّما يذكره ليغفر له، وإنّ الكافر ليذنب الذنب فينساه من‌ساعته‌

» [٣].

«مؤمن گناهى را مرتكب مى‌شود و بعداز ٢٠ سال به ياد مى‌آورد و استغفار مى‌كند و خدا هم او را مى‌بخشد. به يقين او كه به يادمى‌آورد براى اين است كه آمرزيده شود. امّا كافر مرتكب گناه مى‌شود ولى از همان لحظه فراموش مى‌كند.»