احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٧٠ - توبه و شرايط آن

اينكه بروم و هركه را به آن آيين دعوت كرده‌ام از آن برگردانم. پس مى‌آمد به نزد كسانى كه او را اجابت كرده بودند و مى‌گفت: آنچه من شما رابه آن خوانده بودم باطل بوده و من آن را بدعت و اختراع كرده بودم، ولى ايشان مى‌گفتند: دروغ مى‌گويى، همان حق است، و لكن تو دردينت به شك افتاده‌اى و از آن برگشته‌اى. او چون چنين ديد خود را از گردن به زنجيرى كه با ميخ به ستونى كوبيده بود بست وگفت: زنجيراز گردنم باز نكنم تا خداوند توبه‌ام را بپذيرد، خداوند به يكى از پيامبرانش وحى كرد: به فلانى بگو، به عزّتم سوگند اگر مرا بخوانى تا جايى‌كه اعضاى بدنت قطع شود تو را اجابت نكنم مگر اينكه باز گردانى هركه را كه مرده است، بر آنچه توبه آن دعوت كرده بودى تا از آن راه باطل‌برگردد.»

١٢- از امام رضاعليه السلام از پدرانش، از پيامبر خداصلى الله عليه وآله نقل شده است كه فرمود:

«إنّ اللَّه غافر كلّ ذنب إلّا من أحدث ديناً، ومن اغتصب أجيراً أجره، أو رجل باع حرّاً

» [١].

«خداوند هر گناهى را مى‌بخشد مگر كسى را كه دينى ايجاد كرده، و كسى كه اجرت اجير خود را غصب نموده، و كسى كه شخص‌آزادى را فروخته است.»

١٣- امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«العامل بالظلم والمعين له والراضي به شركاء ثلاثتهم‌

» [٢].

«ستمگر، كمك كننده او، وشخص راضى به آن ظلم، هر سه نفر شريك هستند.»

١٤- باز هم امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«من عذر ظالماً بظلمه سلّط اللَّه عليه من يظلمه، فإن دعا لم يستجب له، ولم يأجره اللَّه على ظلامته‌

» [٣].

«هركه ظالمى را در ظلمش معذور بدارد (و از او دفاع كند) خداوند كسى را بر او مسلّط مى‌كند كه به او ظلم كند، پس اگردعا كند، اجابت نمى‌شود و بر مظلوميّتش نيز خداوند اجرى نمى‌دهد.»

١٥- امام صادق‌عليه السلام از حضرت پيامبر نقل مى‌كند كه خداوند فرموده است:

«من أذنب ذنباً فعلم أنّ لي أن اعذّبه وأنّ لي أن أعفو عنه عفوت عنه‌

» [٤].

«اگر كسى گناه كند و آگاه باشد به اين كه من مى‌توانم او را عذاب كنم و مى‌توانم او را ببخشم، او را خواهم بخشيد.»

١٦- عمرو بن عثمان از برخى از اصحابش روايت مى‌كند كه شنيده است امام صادق‌عليه السلام مى‌فرمود: