احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٥٣ - معاشرت ستوده

«آفة الدين الحسد والعجب والفخر

» [١].

«حسادت، خودپسندى و فخر فروشى، آفت دين هستند.»

١٠- باز هم امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«إنّ المؤمن يغبط ولا يحسد، والمنافق يحسد ولا يغبط

» [٢].

«شخص مؤمن بر كار ديگران غبطه مى‌خورد امّا حسادت نمى‌ورزد، ولى منافق، حسادت مى‌كند و غبطه نمى‌خورد.»

١١- امام على‌عليه السلام فرمود:

«صحّة الجسد من قلّة الحسد

» [٣].

«سلامتى بدن از كمى حسادت است.»

١٢- از امام صادق‌عليه السلام نقل شده است:

«من تَعصّب أو تُعصّب له فقد خلع ربقة الإيمان من عنقه‌

» [٤].

«هركه تعصّب ورزد يا براى او تعصّب ورزيده شود، پيمان ايمان را از گرده‌اش گسسته است.»

١٣- امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«من كان في قلبه حبّة من خردل من عصبية بعثه‌اللَّه يوم‌القيامة مع أعراب‌الجاهليّة

» [٥].

«پيامبر خداصلى الله عليه وآله فرمود: هر كسى كه در دل او به اندازه دانه‌اى از ارزن تعصّب وجود داشته باشد خداوند او را در روز قيامت بااعراب جاهليت برخواهد انگيخت.»

١٤- زهرى مى‌گويد: از على بن الحسين‌عليه السلام درباره تعصّب سؤال شد. ايشان فرمود:

«العصبية التي يأثم عليها صاحبها أن يرى الرجل شرار قومه خيراً من خيار قوم آخرين، وليس من العصبية أن يحبّ الرجل قومه، ولكن من العصبية أن‌يعين الرجل قومه على الظلم»

[٦].

«تعصبّى كه صاحبش به خاطر آن به گناه مى‌افتد اين است كه كسى بدترين شخص قوم خود را بهتر از بهترين‌هاى قوم ديگرى بداند. و تعصّب اين نيست كه كسى قوم خود را دوست داشته باشد بلكه تعصّب اين است كه كسى قوم خود را بر ستم يارى رساند.»