احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٥١ - معاشرت ستوده

خروجك أن لا تغتاب ولا تكذب ولا تحسد ولاترائي ولا تتصنّع ولا تداهن.» ثمّ قال: «نِعْمَ صومعة المسلم بيته يكفّ فيه بصره ولسانه ونفسه‌وفرجه‌

» [١].

«اگر بتوانيد شناخته نشويد، چنين كنيد. چه ضرر دارد براى تو اگر مردم تو را ستايش نكنند، وچه ضرر دارد كه نزد مردم نكوهيده‌باشى اگر در نزد خدا ستوده باشى.» تا اينكه فرمود: «اگر بتوانى از خانه‌ات بيرون نروى، بيرون نرو، چون از خانه كه بيرون‌مى‌روى، بر تو واجب است كه غيبت نكنى، دروغ نگويى، حسد ننمايى، ريا، خودنمايى و چاپلوسى نكنى.» سپس فرمود: «بهترين صومعه وعبادتگاه مسلمان، خانه اوست كه در آن چشمش را، زبانش را، نفسش را و فرجش (شهوتش) را از حرام‌باز مى‌دارد.»

٢- امام موسى بن جعفرعليه السلام در يك حديث طولانى فرمود:

«يا هشام، الصبر على الوحدة علامة قوّة العقل، فمن عقل عن اللَّه اعتزل أهل الدنيا والراغبين فيها، ورغب فيما عند اللَّه، وكان اللَّه انسه في الوحشةوصاحبه في الوحدة وغناه في العيلة، ومعزّه من غير عشيرة

» [٢].

«اى هشام! صبر بر تنهايى نشانه قوّت عقل است، پس هركه درباره خدا تعقّل وانديشه كند، از اهل دنيا و رغبت كنندگان به دنياكناره‌گيرى كرده و به آنچه در نزد خداست، رغبت مى‌كند، و خدا انيس او در وحشت، و رفيق و همراه او در تنهايى، وبى‌نيازى او درتنگدستى، و عزّت دهنده او بدون داشتن قوم و عشيره خواهد بود.»

٣- امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«إنّما المؤمن الذي إذا غضب لم يخرجه غضبه من حق، وإذا رضي لم يدخله رضاه في باطل، وإذا قدر لم يأخذ أكثر ممّا له‌

» [٣].

«مؤمن كسى است كه اگر غضب كند، غضبش او را از حق خارج نمى‌كند. و اگر راضى شود، رضايش او را در باطل وارد نمى‌كند. و زمانى كه قدرت پيدا كند، بيش از حق خود را نمى‌گيرد.»

٤- امام صادق‌عليه السلام روايت مى‌كند كه پيامبر خداصلى الله عليه وآله فرمود:

«الغضب يفسد الإيمان كما يفسد الخلّ العسل»

[٤].

«غضب ايمان را فاسد و تباه مى‌كند همانطور كه سركه، عسل را تباه مى‌سازد.»

٥- امام باقرعليه السلام فرمود: