احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٥١ - با چه كسانى جهاد كنيم؟
مىشوند كه از مرز شريعت هم خارجمىگردند، و تلاش مىورزند كه پدران خود را نيز به مسير خود سوق دهند. دراين جا واجب است كه پدران براى دفاع از دين وپاسدارى از خود و فرزندان خود با آنان به مجاهدت برخيزند.
خداوند سبحان مىفرمايد:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُلْهِكُمْ أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَمَن يَفْعَلْ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُالْخَاسِرُونَ [١].
«اى كسانيكه ايمان آوردهايد، اموال و فرزندانتان شما را از ياد خدا غافل نكند و كسانيكه چنين كنند زيان كاراناند.»
و همچنان خداوند مىفرمايد:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنوا إِنَّ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ وَأَوْلَادِكُمْ عَدُوّاً لَّكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ وَإِن تَعْفُوا وَتَصْفَحُوا وَتَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَغَفُورٌ رَحِيمٌ [٢].
«اى كسانيكه ايمان آوردهايد، بعضى از همسران و فرزندانتان، دشمنان شما هستند، از آنها بر حذر باشيد و اگر عفو كنيد و چشمبپوشيد و ببخشيد، (خدا شما را مىبخشد) چرا كه خداوند بخشنده و مهربان است.»
چهره ديگرى را از مبارزه پدران با فرزندانشان در راه عقيده در آيه ذيل مىخوانيم:
وَالَّذِي قَالَ لِوَالِدَيْهِ أُفٍّ لَكُمَا أَتَعِدَانِنِي أَنْ أُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ الْقُرُونُ مِن قَبْلِي وَهُمَا يَسْتَغِيثَانِ اللَّهَ وَيْلَكَ آمِنْ إِنَوَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَيَقُولُ مَا هذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ [٣].
«و كسى كه به پدر و مادرش مىگويد: افّ بر شما! آيا به من وعده مىدهيد كه من روز قيامت مبعوث مىشوم؟ در حاليكه پيش ازمن اقوام زيادى بودند (و هرگز مبعوث نشدند) و آن دو پيوسته فرياد مىكشند و خدا را به يارى مىطلبند كه: واى بر تو، ايمانبياور كه وعده خدا حق است، امّا او پيوسته مىگويد: اينها چيزى جز افسانههاى پيشينيان نيست.»
داستان نوح با پسرش و تلاش او براى نجات فرزندش از غرق شدن واجابت نكردن پسر، عبرت خوبى است براى هر پدر مؤمنى كهبراى اصلاح فرزندش بكوشد، ولى اگر ديد كه او بر انحراف خود اصرار مىورزد، به سرنوشتش واگذارد و جان خود را، به همراهىاو، بهمشقّت وهلاكت نيندازد.
امروز كه ملّتهاى ما، در معرض تهاجمات پى درپى ايدئولوژيهاى ويرانگر و فرهنگهاى كفر وشرك قرار گرفتهاند، بر ماست كهدر برابر اين تهاجم به جهاد برخيزيم و از غرق شدن
[١] سوره منافقون، آيه ٩.
[٢] سوره تغابن، آيه ١٤.
[٣] سوره احقاف، آيه ١٧.