احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٣٥ - انفاق و صدقات در روايات شريف

«إنّ اللَّه كره لي ستّ خصال وكرهتهنّ للأوصياء من ولدي وأتباعهم من بعدي: العبث في الصلاة، والرفث في الصوم، والمنّ بعد الصدقة، وإتيان المساجدجنباً، والتطلّع في الدور، والضحك بين القبور

» [١].

«خداوند شش صفت را برايم مكروه داشته و من هم آنها را براى جانشينان از فرزندان خود و پيروان آنان مكروه مى‌دارم: كار عبث وبيهوده در هنگام نماز، آميزش جنسى هنگام روزه، منّت گذاشتن بعداز صدقه، وارد شدن به مساجد در حال جنابت، سركشى و نگاه كردن به‌خانه‌هاى مردم و خنده كردن در ميان قبرها».

٣٢- امام صادق‌عليه السلام از پدرانش، از پيامبر خداصلى الله عليه وآله روايت مى‌كند:

«ومن اصطنع إلى أخيه معروفاً فامتنّ به أحبط اللَّه عمله، وثبت وزره، ولم يشكر له سعيه‌

». ثمّ قال: «

يقول اللَّه عزّ وجلّ: حَرَّمت الجنّة على المنّان والبخيل والقتّات وهو النمّام. ألا ومن تصدّق بصدقه فله بوزن كلّ درهم مثل جبل احُد من نعيم‌الجنّة، ومَن مشى بصدقة إلى محتاج كان له كأجر صاحبها من غير أن ينقص من أجره شي‌ء

» [٢].

«كسى كه كار نيكى براى برادرش انجام دهد، بعد بر او منّت بگذارد، خداوند عملش را باطل ساخته و گناهش را تثبيت نموده وتلاشش را نمى‌پذيرد.»

سپس فرمود: «هر كس صدقه‌اى بدهد، به وزن هر درهم، مانند كوه احد از نعمتهاى بهشت به او داده خواهد شد و كسى كه صدقه‌ديگرى را براى محتاجى ببرد، پاداش او مانند پاداش صاحب صدقه مى‌باشد بدون اينكه از پاداش صاحب آن چيزى كاسته شود.»

٣٣- امام صادق‌عليه السلام از پيامبر خدا روايت مى‌كند:

«من أسدى إلى مؤمن معروفاً ثمّ آذاه بالكلام أو منَّ عليه فقط أبطل اللَّه صدقته‌

» [٣].

«كسى كه براى مؤمن كار خيرى انجام دهد، سپس با كلامى او را آزار دهد يا بر او منّت بگذارد، صدقه‌اش را باطل ساخته‌است.»

٣٤- امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«لأهل الإيمان أربع علامات: وجه منبسط، ولسان لطيف، وقلب رحيم، ويد معطية

» [٤].

«اهل ايمان چهار علامت دارند: چهره گشاده، زبان نرم، قلب مهربان و دست بخشنده.»