٦- اگر در حال قيام بين چهار و پنج شك كند، قيام را بهم بزند يعنى در صورت اشتغال به ذكر و قرائت، آن را رها كند و بنشيند وبا تشهّد و سلام، نماز را تكميل كند و سپس دو ركعت نشسته يا يك ركعت ايستاده نماز احتياط بخواند.

٧- اگر در حال قيام بين سه و پنج شك كند، قيام را بهم زند و بنشيند و تشهّد وسلام دهد سپس دو ركعت نماز احتياط ايستاده‌بخواند.

٨- اگر در حال قيام بين سه و چهار و پنج شك كند، باز هم بنشيند و تشهّد وسلام دهد و دو ركعت نماز احتياط ايستاده و دوركعت نشسته بخواند و اظهر اين است كه دو ركعت نشسته را پس از دو ركعت ايستاده بجا آورد.

٩- اگر در حال قيام بين پنج و شش شك كند، بايد بنشيند و تشهّد و سلام دهد وسپس دو سجده سهو بجا آورد.

مسائل گوناگون شك:

١- در چهار شك اخير (از ٦ تا ٩) احتياط مستحبّ آن است كه نمازگزار بعداز عمل كردن‌به وظيفه شك، نماز را نيز اعاده نمايد.

٢- اگر براى نمازگزار يكى از شكهاى صحيح يادشده پيش آيد، لازم است كه- بنابر احتياط واجب- نماز را قطع نكند و براساس‌وظيفه شك عمل نمايد و اگر نماز را بشكند، معصيت و گناه كرده است و اگر قبل‌از آنكه يكى از مبطلات نماز مثل پشت به قبله كردن‌را انجام دهد، نماز را اعاده كند، نماز دوّمش نيز باطل مى‌باشد ولى اگر بعداز انجام يكى از مبطلات، نماز اوّل را شكسته و اعاده‌نمايد، نماز دوّمش صحيح خواهد بود.

٣- اگر يكى از شكهايى كه موجب نماز احتياط مى‌شود پيش آيد ولى نمازگزار، نمازش را اتمام و سپس بدون انجام دادن نمازاحتياط، نمازش را اعاده نمايد، چنانچه اعاده نماز بعداز انجام دادن يكى از مبطلات نماز باشد، نماز دوّم صحيح است امّا اگر بين دونماز با يكى از مبطلات، فاصله نداده باشد، بنابر احتياط واجب، نماز دوّم نيز باطل مى‌باشد.

٤- اگر در وهله اوّل به يكى از دو طرف گمان غالب داشته باشد و سپس هر دو طرف مساوى شود (يعنى گمان تبديل به شك‌شود) واجب است به وظيفه شك عمل كند و اگر برعكس در ابتدا شك داشته و به وظيفه شك عمل نمايد ولى بزودى به يكى ازدو طرف گمان غالب حاصل كند، واجب است كه به گمان غالب عمل كرده و نماز را به اتمام رساند.

٥- اگر ترديد پيدا كند كه آيا آنچه براى او پيش آمده ظن و گمان غالب است يا شك، بايدبه وظيفه شك عمل كند.