وهميشه به ياد مرگ هستند، بيشتر ازديگران مشاهده مى‌شود، چنين كسانى در برخورد با دشمن، از مرگ نمى‌ترسند و از رويارويى با مشكلات، نمى‌هراسند واراده خود رااز دست نمى‌دهند و از انجام دادن عمل خير كوتاهى نمى‌كنند، و از شرارت و تجاوز و تعدى بر ديگران شديداً اجتناب و پرهيزمى‌نمايند.

ما كوشش مى‌كنيم كه از طريق بررسى «آداب بيمارى و احكام وفات» سفر آينده‌مان را متذكر شويم، سفرى كه ممكن‌است نزديك باشد و بسيار نزديكتر از آنچه تصور مى‌كنيم و چه بسا ممكن است اين كتاب به دست شما خواننده گرامى برسد و مؤلف‌آن از اين دنيا رحلت كرده باشد. مگر ما كتابهاى زيادى را نمى‌خوانيم از نويسندگانى كه بدرود حيات گفته‌اند؟

بنابراين بياييد بياد آوريم كه ما فرزندان اين دنيا نيستيم، و براى اين آفريده شده‌ايم كه از اين دنيا به سرمنزل دوّمى كوچ كنيم، به‌منزل آخرت كه در واقع منزل زندگى جاودانه است. از خداوند متعال مسألت مى‌كنيم كه ما را از خواب غفلت بيدار كند و ما را درجهت عمل براى روز لقاى پروردگار كمك نمايد.

انّه اكرم من سُئل و أجود من أعطى‌

١- آداب بيمارى و احكام احتضار

توبه؛ كى و چگونه؟

قرآن مجيد:

١- (إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ فَأُولئِكَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ‌عَلِيماً حَكِيماً* وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الآنَ وَلَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَهُمْ‌كُفَّارٌ أُولئِكَ اعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَاباً أَلِيماً. [١]

«پذيرش توبه از سوى خدا، تنها براى كسانى است كه كار بدى را از روى جهالت انجام مى‌دهند، سپس زود توبه مى‌كنند. خداوندتوبه چنين اشخاصى را مى‌پذيرد، و خدا دانا و حكيم است* براى كسانى كه كارهاى بد را انجام مى‌دهند، و هنگامى كه مرگ يكى از آنها فرامى‌رسد مى‌گويد: «الان توبه كردم» توبه نيست، و نه براى كسانى كه در حال كفر از دنيا مى‌روند، اينها كسانى هستند كه عذاب‌دردناكى بر ايشان فراهم كرده‌ايم.»

فقه آيه: از آيه فوق فهميده مى‌شود، بر شخص مؤمن لازم است تا هر موقع كه تحت تاثير

[١] سوره نساء، آيات ١٧- ١٨.