بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٥٥ - اساتيد نجاشى

ابو الشدّاخ‌[١] يا كتاب حسن بن ابى قتاده‌[٢] در اختيار وى بوده است.

همچنين توقيعاتى از ناحيه مقدّس امام عصر (عج) در اختيار وى بوده است، چنان كه در شرح حال محمّد بن عبد اللَّه حميرى‌[٣] به اين نكته تصريح شده است.

مجموع اين خصوصيّات، ابن غضايرى را شخصيّتى صاحب شأن و داراى جايگاه علمى مى‌نمايد و از اين روست كه آثار وى قابل استفاده در اطّلاعات كتاب‌شناسى بوده است، تا جايى كه نجاشى رحمه الله نيز از وى استفاده كرده است؛ ليكن وجود نداشتن تصريح به تعبير روايىِ «أخبرنا» و «حدّثنا»، گواه بر اين نكته است كه استفاده‌هاى وى، در محدوده نقل‌هاى معاصران و مصاحبان بوده است.

با توجّه به آنچه گفته شد، دليلى بر استادىِ ابن غضايرى براى نجاشى وجود ندارد؛ گرچه جمعى چون: ملّا عناية اللَّه قُهپايى در حاشيه كتاب رجالش،[٤] سيّد بحر العلوم،[٥] محدّث نورى‌[٦] و [آية اللَّه‌] سيّد ابو القاسم خويى،[٧] ابن غضايرى را از استادان نجاشى معرّفى كرده‌اند.

٢. احمد بن محمّد بن عبد اللَّه جعفى.

در شرح حال محمّد بن سلمة بن ارْتَبيل، نجاشى رحمه الله از وى با تعبير «قال» از پدرش نقل كرده است.[٨] از اين رو، نمى‌توان وى را جزو اساتيد نجاشى دانست؛ بلكه پدر وى استاد نجاشى بوده است.

سيّد بحر العلوم در كتاب رجالش وى را با ابو عبد اللَّه جعفى، يكى دانسته و او را

[١]. رجال النجاشى، ص ٤٥٩( ش ١٢٥٤)

[٢]. رجال النجاشى، ص ٣٧( ش ٧٤)

[٣]. رجال النجاشى، ص ٣٥٤( ش ٩٤٩)

[٤]. مجمع الرجال، ج ١، ص ١٠٨.

[٥]. مجمع الرجال، ج ١، ص ١٠٨.

[٦]. خاتمة مستدرك الوسائل، ج ٣، ص ١٥٥

[٧]. معجم رجال الحديث، ج ٢، ص ٩٨

[٨]. رجال النجاشى، ص ٣٣٣( ش ٨٩٥)