بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٤٨١ - الف مصادر تصريح شده

٦. كتاب الدور.

كشّى رحمه الله در خبر شماره ١٠٩١ به اين كتاب استناد كرده و مؤلّف آن را از غاليان دانسته است.

٧. كتاب يحيى بن عبد الحميد عمّانى.[١] كشّى رحمه الله در ذيل خبر شماره ٥٨٨ به استفاده از اين كتاب، تصريح كرده است.

نام يحيى بن عبد الحميد، در الفهرست شيخ طوسى و رجال النجاشى، بدون هيچ مدح يا ذمّى به جهت مؤلّف بودن‌[٢] و در رجال الطوسى، بدون هيچ توصيفى، آمده است.[٣] ٨. كتاب مفاخر الكوفة و البصرة.

كشّى رحمه الله در ذيل خبر شماره ١٣٣ كه در مدح حبيب بن مظاهر آمده، نام اين كتاب را بدون ذكر مؤلّف آن، آورده است. عبارت وى چنين است:

هذه الكلمة، مستخرجة من كتاب‌ مفاخر الكوفة و البصرة.[٤]

اين كتاب، احتمالًا تأليف ابو الحسن على بن محمّد بن عبد اللَّه بن ابى سيف معروف به مداينى (م ٢١٥/ ٢٢٤/ ٢٢٥/ ٢٥٥ ق) است. وى از علماى اهل سنّت، و مؤلّف كتاب‌هاى بسيار در زمينه‌هاى گوناگون تاريخى بوده است.[٥] ٩. كتاب‌هايى از غاليان.

كشّى رحمه الله در ذيل خبر شماره ٥٨٨، از برخى كتاب‌هاى غاليان ياد، و از آن، استفاده‌

[١]. اين كتاب، در اثبات امامت امير مؤمنان عليه السلام نگاشته شده است

[٢]. الفهرست، ص ١٧٧( ش ٧٦٩)؛ رجال النجاشى، ص ٤٤٦( ش ١٢٠٦)

[٣]. رجال الطوسى، ص ٤٥٠( ش ٦٣٩٤)

[٤]. اختيار معرفة الرجال، ص ٧٩( ش ١٣٣)

[٥]. براى مطالعه شرح حال وى، ر. ك: الفهرست، ابن نديم، ص ١٦١- ١٦٨؛ تاريخ بغداد، ج ١٢، ص ٥٤ و ٥٥؛ معجم الأدباء، ج ٤، ص ٢٢٠- ٢٢٧