بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٦٨ - ٥ سفر به بصره

مى‌خوانيم، همچنان‌كه در مساجدى كه به خواندن نماز در آنها ترغيب شده است، نماز مى‌خوانيم.[١] وى همچنين در شرح حال حسن بن احمد بن محمّد عجلى، مى‌گويد:

او در آخر عمرش در كوفه مقيم شد و من او را آن‌جا ديدم.[٢] نيز در شرح حال اسحاق بن حسن عقرايى، مى‌گويد:

او را در كوفه ديدم، در حالى كه در آن‌جا اقامت داشت.[٣] از مجموع تعبيراتى كه نجاشى در مورد كوفه دارد، بخصوص عبارتى كه در شرح حال جعفر بن بشير نقل شد، معلوم مى‌گردد كه على‌رغم تصوّر بعضى، وى در كوفه سكونت نداشته و فقط به آن‌جا مسافرت‌هايى داشته است.

٤. سفر به منطقه جزيره‌

نجاشى رحمه الله به استفاده از درس ابو الحسن على بن محمّد عدوى شمشاطى تصريح كرده، درباره او مى‌گويد:

كان شيخاً بالجزيرة.[٤]

اين عبارت، اشاره به آن دارد كه نجاشى در اين منطقه با استادش ملاقات داشته است.

غالباً مراد از جزيره، منطقه بين دجله و فرات است كه در آن، شهرها و آبادى‌هاى بسيارى وجود دارد.[٥]

٥. سفر به بصره‌

به احتمال قوى، شيخِ نجاشى از درس احمد بن على بن عبّاس بن نوح سيرافى در

[١]. رجال النجاشى، ص ١١٩( ش ٣٠٤)

[٢]. رجال النجاشى، ص ٦٥( ش ١٥١)

[٣]. رجال النجاشى، ص ٧٤( ش ١٧٨)

[٤]. رجال النجاشى، ص ٢٦٣( ش ٦٨٩)

[٥]. معجم البلدان، ج ٢، ص ١٣٤