بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٤٨٧ - گفتار سوم اعتبار آراى«رجال الكشى» در موارد تعارض

دوم كتابش- كه ويژه ضعيفان است- قرار داده و از كشّى رحمه الله، عامّى بودن وى را نقل كرده است.[١] ابن داوود نيز در كتاب رجالش، همين گونه عمل كرده است.[٢] از سكوت ابن طاووس پس از نقل اين مطلب از كشّى نيز قبول آن از سوى وى استفاده مى‌شود.[٣] البتّه متأخّرانِ از متأخّران، به وثاقت عبّاد بن صهيب، حكم كرده‌اند؛ چرا كه فساد مذهب، مانع وثاقت در كردار نيست.[٤] نمونه ديگرِ تعارض ميان رأى كشّى و آراى ديگر رجاليان متقدّم، در مورد داوود بن كثير رقى است. نجاشى و ابن غضايرى، او را غالى و فاسدمذهب دانسته‌اند و كشّى رحمه الله اين نسبت را صحيح ندانسته است. شيخ طوسى نيز او را توثيق كرده است و علّامه حلّى در بخش اوّل كتابش، از وى نام برده، صريحاً مى‌گويد:

اقوى، قبول روايت داوود بن كثير به خاطر قول شيخ طوسى و كشّى است.[٥] علّامه مجلسى نيز در الوجيزة، پس از آن كه وى را مورد اختلاف دانسته، چنين مى‌گويد:

اظهر، جلالت داوود است.[٦] امّا از ظاهر كار ابن داوود، كه نام ابن كثير را، هم در بخش اوّل و هم در بخش دوم كتابش آورده، چنين استفاده مى‌شود كه او به ضعف داوود بن كثير و مقدّم بودن رأى نجاشى و ابن غضايرى بر رأى شيخ طوسى و كشّى، قائل بوده است.[٧] همچنين شهيد ثانى در حاشيه خلاصة الأقوال و صاحب حاوى الأقوال، به تقديم رأى‌

[١]. خلاصة الأقوال، ص ٣٨٠( ش ١٥٢٧)

[٢]. رجال ابن داوود، قسم دوم، ص ٢٥٢( ش ٢٥٣)

[٣]. التحرير الطاووسى، ص ٣٩٧ و ٣٩٨

[٤]. حاوى الأقوال، ج ٣، ص ٢١٨ و ٢١٩؛ الوجيزة فى الرجال، ص ٩٨( ش ٩٨٠)؛ تنقيح المقال، ج ٢، ص ١٢٢؛ قاموس الرجال، ج ٥، ص ٦٤٨- ٦٥٠

[٥]. خلاصة الأقوال، ص ١٤١( ش ٣٨٨)

[٦]. الوجيزة فى الرجال، ص ٧٧( ش ٧١٤)

[٧]. رجال ابن داوود، قسم اوّل، ص ٩١( ش ٥٩٤) و قسم دوم، ص ٢٤٥( ش ١٧٩)