بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٣٧٩ - ج مشايخ ممدوح

ج. مشايخ ممدوح‌

١. ابراهيم بن على كوفى.

كشّى رحمه الله در روايات شماره: ٤٤٨ و ٥٥٢، از وى حديث نقل كرده و شيخ طوسى او را مدح نموده است.[١] ٢. ابراهيم بن محمّد بن عبّاس ختلى.

كشّى رحمه الله در روايات شماره: ٣، ٢٠٢، ٢١٣، ٣٧٨، ٥٥٥، ٥٨٥، ٦٢٢، ٧٠٩، ٨٧٨، ٨٨٥ و ٩٧١، از وى حديث نقل كرده و شيخ طوسى مدحش را آورده است.[٢] ٣. احمد بن ابراهيم سُنْسَنى، ابو بكر.

كشّى رحمه الله در سند روايت شماره ١١٤٨، از وى حديث نقل كرده و بر او ترحّم نموده است.

٤. احمد بن محمّد بن يعقوب، ابو على بيهقى.

وى در اسناد روايات شماره: ٦٨٧، ٩٠٣ و ١٠٢٨ رجال الكشّى، قرار گرفته است.

كشّى رحمه الله در حديث اخير، بر او ترحّم نموده است.

٥. جبريل بن احمد (/ محمّد) فاريابى.

كشّى رحمه الله در ٢٦ مورد با سماع (به حسب ظاهر) و در ١٧ مورد با قرائت از كتاب او (به تصريح خودِ كشّى) از وى روايت نقل كرده است‌[٣] و شيخ طوسى مدحش را آورده است.[٤] ٦. جعفر بن محمّد بن معروف، ابو محمّد.

وى كه به نام جعفر بن معروف نيز مشهور است، در ٢٤ سند رجال الكشّى قرار

[١]. رجال الطوسى، ص ٤٠٧( ش ٥٩٢١)

[٢]. رجال الطوسى، ص ٤٠٧( ش ٥٩٢٥)

[٣]. صاحب قاموس الرجال( ج ٢، ص ٥٦٥)، او را از مشايخ كشّى ندانسته و در نقل‌هاى بى‌واسطه، نام عيّاشى را ازسند، افتاده( ساقط) دانسته است. در لسان الميزان( ج ٢، ص ١٦٧، ش ١٩١٥) نيز ابن حجر از كشّى نقل كرده كه:« براى ما از جبريل بن احمد، محمّد بن مسعود و غير او، حديث كردند»

[٤]. رجال الطوسى، ص ٤١٨( ش ٦٠٤١)