بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٤٧ - اساتيد نجاشى

همچنين از وى در شرح حال محمّد بن اورمه،[١] با نام «حسين بن محمّد بن هديّه»، و در شرح حال‌هاى: سعد بن عبد اللَّه‌[٢] و محمّد بن احمد بن يحيى،[٣] با نام «حسين بن موسى» ياد كرده است.

نيز در شرح حال عبد العزيز بن يحيى جلودى مى‌گويد:

أخبرنا أبو عبد اللَّه بن هديّة.[٤]

تعبيرات مختلف مذكور، همگى از يك فرد حكايت مى‌كنند. شاهد بر اتّحاد همه اين عناوين، شرح حال‌هاى شماره: ١٠٠، ٦٦٤، ٨٩١، ٩٧٩ و ١١٤٩ است.

در معجم رجال الحديث، سه‌[٥] عنوانِ: «الحسن بن هديّة»، «الحسين بن أحمد بن هديّة» و «الحسن بن محمّد بن هديّة» ذكر شده است، بدون آن‌كه به اتّحاد آنها تصريح شود، اگرچه در عنوان شماره ٣٣٠٦ همين كتاب، همه اين موارد با علامت تساوى، ذكر گرديده‌اند.[٦] ١١. حسين بن جعفر بن محمّد مخزومى، معروف به ابن خمرى (زنده در ٤٠٠ ق).

نجاشى رحمه الله او را با عنوان «شيخ صالح» ياد كرده و تصريح نموده كه در سال ٤٠٠ ق در حرم امير المؤمنين عليه السلام از او اجازه روايى گرفته است.[٧] نجاشى رحمه الله در شرح حال‌هاى شماره: ١٦٥ و ٤٠٠ از او نقل كرده است. نيز در شرح حال شماره ٨٩٩، سنّ محمّد بن حسن بن شمّون را از وى نقل كرده است.[٨] همچنين‌

[١]. رجال النجاشى، ص ٣٣٠( ش ٨٩١)

[٢]. رجال النجاشى، ص ١٧٨( ش ٤٦٧)

[٣]. رجال النجاشى، ص ٣٤٩( ش ٩٣٩)

[٤]. رجال النجاشى، ص ٢٤٤( ش ٦٤٠)

[٥]. معجم رجال الحديث، ج ٦، ص ١٦٧ و ج ٧، ص ٨٨

[٦]. معجم رجال الحديث، ج ٦، ص ٢١١

[٧]. رجال النجاشى ص ٦٨( ش ١٦٥)

[٨]. رجال النجاشى، ص ١٥٢( ش ٤٠٠)