بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٥٩ - اساتيد نجاشى

مسرور است كه نجاشى رحمه الله پس از ذكر نام كتاب وى، مى‌گويد:

أخبرنا محمّد و الحسن بن هديّة [/ هدبة]، قالا: حدّثنا جعفر بن محمّد بن قولويه، قال: حدّثنى أخى.[١]

ليكن با توجّه به ديگر اسناد نجاشى، بخصوص دو سندى كه با اين سند همگون‌اند، آشكار مى‌گردد كه مراد از محمّد در اين سند، همان محمّد بن محمّد بن نعمان، مشهور به شيخ مفيد (استاد نجاشى) بوده و حسن بن هديّه (/ هُدبه) نيز تصحيف‌شده حسين بن هديّه (/ هُدبه) است. اين دو سند، در شرح حال: على بن مهزيار[٢] و سعد بن عبد اللَّه‌[٣] آمده‌اند.

١٠. محمّد بن عبيد اللَّه بن ابى غالب زرارى، ابو طاهر.

او نوه ابو غالب زرارى است كه رساله معروف آل أعين (مشهور به رسالة أبى غالب الزرارىّ) براى وى نوشته شده است. او به سال ٣٥٢ ق در بغداد متولّد شد.

ابو غالب زرارى در رساله‌اش به تاريخ و محلّ تولّد وى اشاره كرده و روايت كتاب‌هاى نام‌برده‌شده در رساله را به وى اجازه داده است.[٤] نجاشى رحمه الله در شرح حال وى مى‌گويد:

كان أديباً و سمع، و هو ابن ابن أبى غالب شيخنا.[٥]

شيخ آقابزرگ تهرانى از اين عبارت چنين استفاده كرده كه نوه ابو غالب زرارى، استاد نجاشى بوده است. او عدم ذكر طريق به كتاب‌هاى وى را در شرح حالش به همين جهت مى‌داند.[٦] البتّه با توجّه به نبودن نام وى در هيچ يك از اسناد و طرق رجال النجاشى و نيز با

[١]. رجال النجاشى، ص ٢٦٢( ش ٦٨٥)

[٢]. رجال النجاشى، ص ٢٥٣( ش ٦٦٤)

[٣]. رجال النجاشى، ص ١٧٨( ش ٤٦٧)

[٤]. رسالة أبى غالب الزرارىّ، ص ١٥٢

[٥]. رجال النجاشى، ص ٣٩٨( ش ١٠٦٤)

[٦]. طبقات أعلام الشيعة( النابس فى القرن الخامس)، ص ١٦٨