دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٩ - ٤/ ٨ امام رضا

(پيامبر خدا) و حجّت بر مؤمنان و متصدّى كارهاى مسلمانان، گوينده از قرآن، دانا به احكام، برادر، جانشين، وصى و ولىّ او، آن كه نسبت به او، چون هارون نسبت به موسى ٧ است؛ يعنى امير مؤمنان، پيشواى متّقيان، رهبر سپيد رويان، برترينِ وصى‌ها، وارث دانش پيامبران و رسولان، على بن ابى طالب ٧ است.

٣٧٤٠. امام رضا ٧ هنگامى كه حسن بن على بن فضّال، از اين كه چرا مردم با آن كه فضل، سابقه و قرابت امير مؤمنان نسبت به پيامبر ٦ را مى‌دانستند، از او به ديگران روى آوردند، پرسيد: آنان با اين كه فضل او را مى‌دانستند، از آن رو از او به ديگرى روى آوردند كه او شمار زيادى از پدران، اجداد، برادران، عموها، دايى‌ها و نزديكان آنان را كه با خدا و پيامبر او دشمنى مى‌كردند، كشته بود و از اين رو، كينه‌اى از او در دل‌هايشان بود و دوست نداشتند كه بر آنان حاكم گردد و نسبت به هيچ كس جز او چنين كينه‌اى نداشتند؛ چون در حضور پيامبر خدا، هيچ كس را جهادى چون او نبود. به همين خاطر، از او برگشتند و به غير او روى آوردند.

٣٧٤١. الكافى از احمد بن عمر: از ابو الحسن (امام رضا ٧) پرسيدم: چرا [على ٧‌] «امير مؤمنان» نام گذارى شد؟

فرمود: «چون او براى مؤمنان، غذاى علم فراهم مى‌كرد. آيا در كتاب خدا اين كلام را نشنيده‌اى: «قوت خانواده خود را فراهم مى‌كنيم».

٣٧٤٢. الكافى از احمد بن عمر الحلّال: از ابو الحسن ٧ درباره اين آيه پرسيدم: «پس آوازدهنده‌اى ميان آنان آواز در مى‌دهد كه لعنت خدا بر ستمكاران باد». فرمود: «مؤذّن، امير مؤمنان است».