دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٣ - ٣/ ٧ امام به شعر، خود را توصيف مىكند

و كُشنده هر بزرگ و رئيس‌

و جبّارى كه بزرگ مى‌نمود، در [راه‌] اسلام.

[خدا] در قرآن، ولايت مرا بر آنان لازم كرده است‌

و پيروى مرا در قرآن، واجب ساخته است.

همان‌گونه كه هارون نسبت به برادرش موسى بود

من نيز برادر اويم و نام من همان است.

از اين‌رو، مرا امام آنان قرار داد

و در روز غدير خم، بدان خبر داد.

كدام يك از شما در سهم داشتن، همسنگ من است‌

و در اسلام آوردن، يا سابقه و نسبت؟!

واى، آن‌گاه، واى و آن‌گاه، واى‌

بر كسى كه فردا، خداى را به گناه ستم كردن بر من، ملاقات كند!

واى، واى و باز هم واى‌

بر منكر پيروى من و آن كه بر ستم بر من افزود!

واى بر آن كه به نادانى شقاوت مى‌ورزد

و بدون سر زدن جرمى از من، با من دشمنى مى‌كند!

٣٧٠١. شرح نهج البلاغة: ابوطالب، هرگاه محلّ خواب پيامبر ٦ معلوم بود، بسيارى وقت‌ها بر وى نگران مى‌شد و او را از جايش بلند مى‌كرد و پسرش على ٧ را به جاى او مى‌خوابانْد. شبى على ٧ به وى فرمود: «اى پدر! من كشته مى‌شوم». ابوطالب گفت:

پسرم شكيبايى كن كه شكيبايى عاقلانه است‌

راه هر موجود زنده‌اى به مرگ مى‌انجامد.

تقدير در دست خداست و آزمايشى سنگين است‌

فدا شدن در راه دوست و فرزندِ دوست.

در راه بزرگْ برخوردار از حَسَب درخشان‌

و سخاوت، و كريمى كه نجيب است.