دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٧١ - ٢/ ٥ ٥ رازگويى خدا با او
پيامبر خدا فرمود: «من با او به نجوا نپرداختم؛ بلكه خداوند با او نجوا كرد».
٣٤٤٦. المعجم الكبير به نقل از جابر: هنگامى كه جنگ طائف به راه افتاد، پيامبر ٦، مقدارى از روز را با على ٧ به نجوا پرداخت. ابوبكر به وى گفت: اى پيامبر خدا! گفتگوى مخفيانهات با على در اين روز، به درازا كشيد.
پيامبر خدا فرمود: «من با او به نجوا نپرداختم؛ بلكه خدا با وى نجوا كرد».
٣٤٤٧. الإرشاد به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى: هنگامى كه پيامبر خدا با على بن ابى طالب ٧ در جنگ طائف، خلوت كرد، عمر بن خطّاب آمد و گفت: آيا با او گفتگو مىكنى، نه با ما، و با او خلوت مىكنى، نه با ما؟
پيامبر خدا فرمود: «اى عمر! من با او گفتگوى مخفيانه نمىكردم؛ بلكه خداوند با او به راز، گفتگو مىكرد».
٣٤٤٨. تاريخ دمشق به نقل از جابر: در جنگ طائف، هنگامى كه پيامبر خدا با على ٧ به مدّت طولانى به نجوا پرداخت، ابوبكر و عمر به آنان پيوستند و گفتند: اى پيامبر خدا! نجوايت با على به درازا كشيد!
فرمود: «من با او نجوا نمىكردم؛ بلكه خداوند با او نجوا مىكرد».
٣٤٤٩. الأمالى، طوسى به نقل از جابر: پيامبر خدا در جنگ طائف با على ٧ به نجوا پرداخت و گفتگويش را طولانى كرد. از اينرو، ناخشنودى را در چهره گروهى از مردم ديد. آنان گفتند: گفتگويش با او در اين روز، به درازا كشيد.