دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٥ - ٢/ ٤ ٧ حجت خدا

٣٢٩٤. پيامبر خدا ٦: اى على! تو وصىّ و جانشين من و حجّت خدا بر امّتم پس از من هستى. آن كه تو را دوست دارد، سعادتمند است، و آن كه دشمنت دارد، بدبخت است.

٣٢٩٥. پيامبر خدا ٦ در حالى كه دست على ٧ را گرفته بود: اى مردم! اين، مولاى مؤمنان و كُشنده كافران و حجّت خدا بر جهانيان است.

٣٢٩٦. پيامبر خدا ٦: شبى كه مرا به آسمان بردند، پروردگارم، با من سخن گفت و فرمود: «اى محمّد!».

گفتم: لبّيك، اى پروردگار!

فرمود: «على، حجّت من پس از تو بر بندگانم و پيشواى پيروى‌كنندگانم است. آن كه او را پيروى كند، مرا پيروى كرده، و آن كه با او مخالفت كند، با من مخالفت كرده است. او را براى امّت خود، نشانى قرار ده تا پس از تو به وسيله وى راه يابند».

٣٢٩٧. پيامبر خدا ٦: پس از من، حجّت خدا بر شما، على بن ابى طالب است.

٣٢٩٨. پيامبر خدا ٦: على بن ابى طالب ٧ ...، حجّت خدا و حجّت من است.

٣٢٩٩. پيامبر خدا ٦: اى على! پس از من، تو بر همه بندگان، حجّتى.

٣٣٠٠. پيامبر خدا ٦: اى مردم! اگر كسى دوست دارد كه حجّت پس از من را بشناسد، على بن ابى طالب را بشناسد.

٣٣٠١. پيامبر خدا ٦ درباره على ٧: اى مردم! او ملاك آزمايش جهانيان و حجّت شكوهمند و نشانه بزرگ است.